Saturday, 23 January 2016

Σελήνη:
η Πρωθιέρεια
του Μαθημένου και της Συνήθειας

Read this passage in English here

Συχνά η Σελήνη αναφέρεται ως ο πλανήτης που σχετίζεται με την «ψυχή», τα «συναισθήματα», τον «ψυχισμό», την «ευαισθησία» και γενικά ότι καλό και χνουδωτό ή αγκαθωτό θέλει ο κάθε άνθρωπος να φαντάζεται ότι έχει μέσα του. Θεωρώ ότι όλα τα παραπάνω έχουν έναν βαθμό αλήθειας μόνο ως αποτελέσματα της ουσιαστικής δράσης της Σελήνης. Αυτή δεν είναι άλλη από το να ορίζει παν το κληροδοτημένο, μαθημένο και αυτόματο. 

Η Σελήνη είναι η ψυχή μόνο στον βαθμό που «ψυχή» ονομάζουμε μία βαθιά ριζωμένη παρόρμηση, ανεξήγητη για το λογικό μας νου, φαινομενικά ασύνδετη με εξωτερικά ή εσωτερικά γεγονότα, αλλά παντοδύναμη και ικανή να μας οδηγεί σε συμπεριφορές που μας ανακουφίζουν, μας παρέχουν ασφάλεια και περιφρουρούν το ευάλωτο εγώ μας. Οι αμφιβολίες μου είναι τεράστιες για το ότι αυτή η σεληνιακή «ψυχή» που την νοιάζει τόσο πολύ το μικρό, μερικό και φθαρτό εγώ μας, καθώς και οι συνθήκες του προσωπικού μας δράματος μέσα στα τρισεκατομμύρια ανθρώπων στον πλανήτη, έχει την παραμικρή σχέση με την Ψυχή που είναι το ίδιο το άπειρο, αιώνιο, ωραίο και πανάγαθο μέσα στην κάθε ανθρώπινη οντότητα. Κάτι δεν μου κολλάει.

Η Σελήνη είναι τα συναισθήματα, όσο αυτά είναι μια καθ’ όλα ασυνείδητη, αυτόματη και ανεξέλεγκτη αντίδραση σε εξωτερικά ερεθίσματα. Εάν γνωρίζουμε σαφώς γιατί αισθανόμαστε κάτι, έχουμε φύγει από τα χωράφια της Σελήνης και προσεγγίζουμε επικίνδυνα τα χωράφια άλλων πλανητών που  ασχολούνται με τα αισθήματα και επιτρέπουν την συνειδητότητα ως παράγοντα δραστηριότητας, εσωτερικής ή εξωτερικής. Γιατί η Σελήνη γενικά δεν τα πάει καλά με την συνειδητότητα. Είναι αυτό το «νιώθω έτσι, αλλά δεν ξέρω γιατί», «την θέλω, παρά το γεγονός ότι βλέπω ότι μου πέφτει πολύ λίγη», «καταλαβαίνω ότι είναι γελοίος και άχρηστος, αλλά είμαι καλή μαζί του γιατί αισθάνομαι πολύ δυνατά πράγματα για αυτόν». Το μυαλό είναι βαθιά νυχτωμένο. Ιδέα δεν έχουμε γιατί μας συμβαίνει το συγκεκριμένο ή συνήθως, το συγκεχυμένο συναίσθημα. Το αποτέλεσμα είναι ένα συναίσθημα, το ερέθισμα ένας εξωτερικός παράγοντας, το αίτιο μια μαθημένη συμπεριφορά που έχει εγγραφεί βαθιά μέσα μας και δημιουργεί συνεχώς, χωρίς την συγκατάθεση ή την άδειά μας. 

Η Σελήνη είναι ο ψυχισμός, όταν ψυχισμό χαρακτηρίζουμε τις εσωτερικές μας διεργασίες που παράγουν αποτελέσματα στην καθημερινότητά μας, αλλά τις οποίες αγνοούμε και δεν μπορούμε για κανέναν λόγο να αντιληφθούμε, να παρακολουθήσουμε ή να διαχειριστούμε. Ναι, η Σελήνη είναι όντως αυτό το κομμάτι του ψυχισμού μας που διαμορφώθηκε στα Σεληνιακά χρόνια που διόλου τυχαία είναι η βρεφική και πολύ πρώιμη παιδική ηλικία. Ναι, είναι το κομμάτι που κρύβεται από την αδυναμία της λεπτομερούς ανάμνησης των συμβάντων εκείνης της εποχής, ναι, είναι το κομμάτι που διαμορφώθηκε όταν ακόμη είχαμε ελάχιστα ή καθόλου φίλτρα και πολυπληθέστατες προσλαμβάνουσες. 

Η Σελήνη είναι η ευαισθησία, όταν ευαισθησία χαρακτηρίζουμε την ποιότητα και τον βαθμό της τρωτότητας του εγώ μας. Είναι η ευαισθησία ως αποτέλεσμα της αδυναμίας ή της επιτυχίας των αυτόματων ψυχολογικών μηχανισμών μας να ενσωματώσουν, να μετουσιώσουν ή να απορρίψουν εξωτερικά ερεθίσματα. «Είμαι πολύ ευαίσθητη, δεν μπορώ να αντέξω τα αρνητικά σχόλια για το άτομο μου». «Είμαι πολύ ευαίσθητος στην πραγματικότητα, μόλις μου εξιστορήσει κάποιος το δράμα του γίνομαι κομμάτια». Η ευαισθησία όμως είναι μια ωραία σύνθετη λέξη εκ των ευ και αισθάνομαι, όπου ευ το καλό και αισθάνομαι μία άλλη ωραία λέξη που την ρίζα της θα την βρούμε στο επίσης ωραίο αισθήσεις. Εντέλει η ευαισθησία αφορά μάλλον μία ικανότητα που σχετίζεται με την ποιότητα λειτουργίας των αισθήσεων και τα αισθήματα, παρά με τα συναισθήματα και τον συναισθηματισμό. Ευαίσθητος μουσικά ήταν ο Μότσαρτ. Ευαίσθητος εικαστικά ο Βαν Γκογκ. Ευαίσθητος γευστικά ο Λούκουλος. Πιο ευαίσθητος απτικά κάθε άνθρωπος όταν κλείσει τα μάτια του. Υπερβολή να τα αποδώσουμε όλα αυτά στην Σελήνη. Αντιθέτως μπορούμε και πρέπει να της αποδώσουμε την ποιότητα της αντίδρασής μας σε ότι φαίνεται να απειλεί το οικοδόμημα του εγώ. Η Σελήνη είναι η άμυνα του μαθημένου, η παντοδυναμία της αδράνειας σε ένα ωροσκόπιο, η συχνά ακατανίκητη δύναμη της συνήθειας. Και τίποτα χρησιμότερο από τις καλές συνήθειες. 



Τελικά, η Σελήνη είναι το καθετί που κάνουμε καθημερινά χωρίς να το αναλογιζόμαστε και να το αποφασίζουμε. Είναι η γαλουχία μας, η ανατροφή μας, το δώρο και η κατάρα, ταυτόχρονα, των γονέων και της παιδικής μας ηλικίας. Θεμελιώδους σημασίας γιατί ενορχηστρώνει παρασκηνιακά πληθώρα αντιδράσεων, ώστε να μας παρέχει τον χώρο και τον χρόνο για να αναπτύξουμε συνειδητή δράση. Το μόνο ερώτημα που πρέπει να μας απασχολήσει, είναι το ποσοστό της οντότητάς μας που ορίζει. Γιατί με όλη της την χρησιμότητα, η Σελήνη στην ορθότερη λειτουργία και διαχείρισή της προσφέρει επιβίωση, ασφάλεια, άνεση και ένα υγιές εγώ. Ποτέ όμως χαρά. Η χαρά είναι ηλιακή ποιότητα και συνδέεται άμεσα με την συνειδητότητα και την δράση, όχι με τον αυτοματισμό και την αντίδραση. Ας μην κάνουμε αφιέρωμα όλη μας την ζωή μόνο στον βωμό της τιτανίδας Σελήνης αλλά ας θυμόμαστε όσο συχνότερα γίνεται και τον αδερφό της, Ήλιο. Έτσι ώστε να μπορέσουμε να αναλάβουμε εμείς την γαλουχία μας και εντέλει να μας διδάξουμε καλύτερες συνήθειες.

Η ποιότητα και δράση της Σελήνης σε κάθε ωροσκόπιο εκφράζεται με πολυποίκιλους τρόπους που καθορίζονται από την θέσης της κατά ζώδιο και οίκο, τις όψεις της με τους υπόλοιπους αστρολογικούς δείκτες και φυσικά από τον ίδιο τον γενικό τόνο του ωροσκοπίου.  


Moon:
High Priestess of All Habit and the Familiar

Διαβάστε αυτό το κείμενο στα Ελληνικά εδώ

The Moon is often mentioned as the planet associated with the "soul", "sensitivity" and in general all the good and fluffy or bad and thorny staff each person imagines they have within. I consider all of the above as being only partially true as the results of Moon's fundamental action. This is none other than to govern all that is inherited, learned and spontaneous. 

The Moon is the soul only inasmuch as we call "soul" a deeply rooted impulse, inexplicable to our rational mind, seemingly divorced from external or internal circumstances, but almighty and capable of driving us to behaviours that comfort us, offer us security and safeguard our vulnerable ego. My doubts regarding any relation between this lunar "soul" which is so taken with our small, partial and mortal ego and the circumstances of our own personal drama amidst the trillions of humans on the planet, has anything to do whatsoever with the Soul that is the infinite, ageless, beautiful and virtuous within every human being. Something doesn't add up.

The Moon is feelings to the extent that feelings are a fully unconscious, spontaneous and uncontrollable reaction to external stimuli. If we clearly know why we are feeling something we have departed the Moon's territory and dangerously approximating the domains of other planets that deal with feelings and allow for consciousness as an agent of activity, inner or outer. Moon does not get along with consciousness. Moon is the "I feel this and that, but I don't know why", "I want her, despite that I can see I am too good for her", "I understand that he is useless and a moron but I'm good to him because I have very strong feelings for him". The mind is deeply unaware. We have no idea why this specific or - more often - this unspecified feeling has undertaken us. The end result is a feeling, the stimulus an external factor, the cause an acquired behaviour that is engraved deeply within and creates non-stop without our consent or permission.

The Moon is our temper when we call temper the inner processes that produce results in our daily life, but of which we are unaware and cannot for our life apprehend, follow or manage. Yes, the Moon is indeed the part of our temper that was shaped during our lunar years, which, not perchance, are the infant and toddler years, the very early childhood. Yes, it is the part that is hidden due to the inability to recall in detail the occurrences of that period, yes, it is the part that was shaped when we still had few or no filters and multitudinous perceptions. 

The Moon is sensitivity, when we call sensitivity the kind and degree of vulnerability of our ego. It is sensitivity as the result of our spontaneous psychological mechanisms' success or failure to encompass, transubstantiate or reject external stimuli. "I'm very sensitive, I cannot take any negative comments on my person". "I'm very sensitive in fact, the moment a person tells me of his problem, I fall apart". However, sensitivity is a nice word whose origin is the Latin sensate "perceiving or perceived through the senses". In the end sensitivity is more of an ability associated with the  quality of operation of the senses and with sensibilities than with emotion. Mozart was musically sensitive.Van Gogh was visually sensitive. Lucullus had a sensitive palate. Any person becomes more sensitive to touch when they close their eyes. It would go too far to attribute all these to the Moon. On the contrary, we can and should attribute to it the quality of our reaction to anything that seems to be threatening our ego structure. The Moon is the defense of the acquired, the mighty pull of inertia in a horoscope, the often invincible force of habit. And there is nothing more useful than good habits



In the end, the Moon is everything we do daily without giving it any though or deciding it. It is our upbringing, our breeding, the gift and the curse - at once - or our parents and of our childhood. It is of fundamental value because it orchestrates a variety of reactions in the backstage to afford us the time and space to develop conscious activity. The only question that need trouble us, is what part of our being it governs. Because but for all its usefulness, the Moon, even in its healthiest manifestation offers survival, safety, comfort and a healthy ego but never joy. Joy is a solar quality and is directly linked to consciousness and action, not with automation and reaction. Let's not devote our entire life to the titan Selene (Moon) but let's remember as often as possible and its brother Helios (Sun). That way we will be able to undertake our own upbringing and finally teach better habits to ourselves.

The quality and effect of the Moon in every natal chart manifests in many and varied ways that are determined by its placement in zodiac sign and house, its aspects to other astrological pointers and, naturally, the overall tone of the horoscope itself.

Sunday, 17 January 2016

Alan Rickman:
Λογική κι Ευαισθησία

Read this passage in English here.

Αυτές τις μέρες φαίνεται ότι οι «αποχωρήσεις» των ταλαντούχων από την ενσάρκωση είναι ουκ ολίγες. Η πρώτη μου σκέψη ήταν να γράψω για τον David Bowie, για λόγους που όσοι έχουν ακοή καταλαβαίνουν, αλλά νομίζω ότι ήδη έχουν γραφτεί αρκετά, αστρολογικά και μη. Έτσι, η δεύτερη και καταληκτική μου σκέψη είναι να αποτίνω φόρο τιμής στον Alan Rickman, έναν επίσης τεράστιο καλλιτέχνη, γιατί οι εικονικές ερμηνείες του έχουν μείνει ανεξίτηλες στο μυαλό μου, από την παιδική μου ηλικία ακόμη, όταν έπαιζε τον κακό στο Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει ή τον Σερίφη του Nottingham στο Ρομπέν των Δασών. Και φυσικά, γιατί είναι o τελικά λατρεμένος Σεβέρους Σνέιπ, στα υπεραγαπημένα μου Χάρυ Πότερ.  
Οι καλλιτέχνες είναι πράκτορες της αλλαγής. Μία ταινία, ένα θεατρικό κομμάτι, ένα μουσικό κομμάτι ή ένα βιβλίο μπορούν να κάνουν την διαφορά. Μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο.
Alan Rickman 
Ο Alan Rickman γεννιέται στις 21 Φεβρουαρίου του 1946, υπό τον αστερισμό των Ιχθύων, στο Acton, μία αδιάφορη προς το θλιβερό γειτονιά του δυτικού Λονδίνου. Είναι ο δεύτερος γιός σε μία εξαμελή  οικογένεια της εργατικής τάξης, με μητέρα νοικοκυρά και πατέρα εργάτη που φεύγει από την ζωή όταν ο Rickman είναι οχτώ. Το ενάμισι τετράγωνο Ηλίου με την σύνοδο Άρη σε στάση-ανάδρομου Κρόνου, όπως και η σύνοδος καθαυτή μαρτυρούν την σκληρότητα της απουσίας του πατέρα. 



Η μητέρα του ξαναπαντρεύεται και χωρίζει μετά από τρία χρόνια. Η όψη ενάμισι τετραγώνου της συνόδου Σελήνης-ανάδρομου Δία* με τον Ουρανό σε στάση, σκιαγραφεί την ικανότητά της να αλλάζει κατεύθυνση με ιδιαίτερη ταχύτητα, μία ταχύτητα που σίγουρα γεννά έναν βαθμό ανασφάλειας στον Rickman. Ευτυχώς, η ίδια η ποιότητα της σύνοδου Σελήνης-Δία και το τρίγωνο της όψης με την σύνοδο Ηλίου-Αφροδίτης-Ερμή, δείχνουν την γυναίκα που αναλαμβάνει να φροντίσει μόνη τα τέσσερα παιδιά της και γίνεται ένα ικανό στήριγμα για τον Alan. Αυτό το τελευταίο τρίγωνο φαίνεται να ευθύνεται για την τύχη που έχει ο μικρός να βρεθεί σε δημοτικό και γυμνάσιο που ακολουθεί την μέθοδο Montessori. 

Το καλλιτεχνικό του ταλέντο, διάχυτο στην πολυαστρία στους Ιχθείς, βρίσκει έκφραση στην καλλιγραφία και την υδατογραφία. Ωστόσο, το τρίγωνο της συνόδου Άρη-Κρόνου με το στέλιουμ, όπως και η ίδια η σύνοδος δείχνουν ότι εκτός από ταλέντο, ο  Rickman είναι ένας άνθρωπος εργατικός, μελετηρός, με ιδιαίτερη αίσθηση του καθήκοντος, ικανός να φέρνει πράγματα σε πέρας. Με υποτροφία, γίνεται δεκτός σε  ένα κορυφαίο λύκειο όπου αρχίζει την ενασχόληση του με την δραματική τέχνη. 

Το τρίγωνο Ουρανού-ανάδρομου Ποσειδώνα, σαφώς και δείχνει ένα εξαιρετικό νοητικό δυναμικό, έντονα ευφάνταστο και δημιουργικό, με μία ικανή δόση διαφορετικότητας. Η ενεργοποίηση της όψης αυτής ωστόσο από το τετράγωνο του Ουρανού και την όψη 150 μοιρών του Ποσειδώνα με την πολυαστρία στους Ιχθείς δείχνει ότι δεν είναι εύκολο για τον Alan να αποφασίσει πως αλλά και εάν θα εκφράσει τα ταλέντα του. 

Τελειώνοντας το λύκειο προτιμά να εργαστεί ως γραφίστας, καθώς η δραματική σχολή «δεν θεωρούνταν καθόλου φρόνιμη επιλογή» και το τρίγωνο του στέλιουμ με την σύνοδο Άρη-Κρόνου τον εξωθεί σε ένα πιο «φρόνιμο» μονοπάτι. Δεν βοηθά και το τετράγωνο του Ποσειδώνα με την προαναφερθείσα σύνοδο που σαμποτάρει την αυτοπεποίθησή του και δεν του χαρίζει καμία βεβαιότητα ότι θα πετύχει. Τον κάνει να μην διακρίνει καθαρά τον στόχο που αισθάνεται ότι τον τραβάει σαν μαγνήτης. 

Η πραγματικά αυθεντική έκφραση του Rickman δεσμεύεται αρχικά από τον φόβο που υπογραμμίζει η όψη 150 μοιρών στέλιουμ-αναδρόμου Πλούτωνα αλλά και το τετράγωνο του με τον Ουρανό. Ο Alan πασχίζει επιπλέον να καθησυχάσει τον φόβο της ανέχειας και ίσως της μητρικής επίκρισης που τονίζεται από την όψη 150 μοιρών στέλιουμ-Ποσειδώνα. Ασχολείται με την γραφιστική για χρόνια τιμώντας τις συντηρητικές επιταγές του τριγώνου μεταξύ της συνόδου Άρη-Κρόνου και της πολυαστρίας στους Ιχθείς. Δεν του είναι εύκολο να φύγει από την βολή και το οικείο όπως περαιτέρω υπογραμμίζει το τρίγωνο συνόδου Σελήνης-Δία* με τους πλανήτες του στους Ιχθείς.



Το 1965, ετών 19, γνωρίζει την Rima Horton που μέλλει να γίνει η γυναίκα της ζωής του. Αποφασίζουν να συγκατοικήσουν το 1977 αλλά παντρεύονται το 2012. Η πολυαστρία του Rickman στους Ιχθείς, με την συμμετοχή της Αφροδίτης, και το τετράγωνό της με τον Ουρανό, καθώς και η όψη 150 μοιρών με τον Ποσειδώνα, δικαιολογούν ή μάλλον επιβάλλουν μία αντισυμβατική και αρκετά φιλελεύθερη θεώρηση των σχέσεων. Είναι βασισμένη ωστόσο μάλλον στον ρομαντισμό και ίσως και σε μία αναποφασιστικότητα να επιδώσει τον πρώτο γυναικείο ρόλο της ζωής του σε άλλη γυναίκα πλην της μητρός του.

Η πολυαστρία στους Ιχθείς, ενεργοποιημένη περαιτέρω από τον Ποσειδώνα, και μεγεθυμένη από το τρίγωνο με την σύνοδο Σελήνης-Δία* αποδεικνύεται και πάλι ακαταμάχητη. Ο ηθοποιός δεν μπορεί να αγνοήσει το μικρόβιο της καλλιτεχνίας μέσα του. Ο Rickman παρατά την ασφάλεια της γραφιστικής και μπαίνει στην Βασιλική Ακαδημία Υποκριτικής Τέχνης, το 1972, τιμώντας την ικανότητα για αναπάντεχη αλλαγή και τελικά, ρίσκο και πιθανό ξεβόλεμα, που εκφράζουν οι όψεις του Ουρανού στον χάρτη του. Η καλλιτεχνική του ευαισθησία χρειάζεται τελικά περισσότερα και μεγαλύτερα πράγματα. Η αποφασιστική σύνοδος Άρη-Κρόνου ακόμη όμως τον κρατά ασφαλώς αγκυροβολημένο στην πραγματικότητα: παράλληλα κερδίζει τα προς το ζην ως βοηθός ενδυματολόγου. Αποφοιτώντας δουλεύει, μεταξύ άλλων, σε παραγωγές της Royal Shakespeare Company και του BBC. Από την στιγμή που ξεπερνά τον φόβο του ανοίκειου και του να χάσει την βολή του, το τρίγωνο Σελήνης-Δία* αλλά και Άρη-Κρόνου με την πολυαστρία έρχονται να του εξασφαλίσουν επίτευξη, ευκαιρίες, την αποδοχή κοινού και κριτικών, πλατιά αναγνώριση αλλά και ευμάρεια. 



Η έντονη παρουσία του υδάτινου στοιχείου στον γενέθλιο χάρτη του και η βαθιά γνώση όλου του φάσματος του ανθρώπινου συναισθήματος και ευαισθησίας που χαρίζει, σε συνδυασμό με την ερμηνευτική ευφυία που του προσδίδουν οι όψεις του Ουρανού και του Ποσειδώνα του εξασφαλίζουν, το 1985, μία εξαιρετική ερμηνεία του ακραία διφορούμενου Κόμη Βαλμόν στις Επικίνδυνες Σχέσεις. Βρίσκεται στο Broadway και υποψήφιος για το βραβείο Τόνυ. Για τον Rickman η υποκριτική δεν είναι μόνο ένα επάγγελμα, είναι ένα μέσο για να κάνει τον κόσμο ένα καλύτερο μέρος.

Αξιοποιεί την τεράστια βεντάλια βαθιάς αντίληψης της ανθρώπινης κατάστασης που του προσφέρει ο πλεονασμός του Ιχθυακού στοιχείου και την εργατικότητα που του προσδίδουν οι όψεις του Κρόνου και ερμηνεύει με επιτυχία μία ευρύτατη γκάμα ρόλων, από τον ρομαντικό Συνταγματάρχη Μπράντον στο Λογική κι Ευαισθησία, ως τον τρομοκράτη Χανς Γκρούμπερ στο Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει και τον Ρασπούτιν στο Ρασπούτιν, που του εξασφαλίζει μια Χρυσή Σφαίρα κι ένα Έμυ. Ξετυλίγει το κωμικό του ταλέντο ως Αρχάγγελος Μέτατρον στο Δόγμα, ως Χάρυ στο Αγάπη Είναι. Για τους ρόλους του κερδίζει σωρεία υποψηφιοτήτων και βραβείων, ποτέ όμως ένα Όσκαρ. 



Ο Alan Rickman φεύγει από την ζωή στις 14 Ιανουαρίου του 2016, από καρκίνο του παγκρέατος. Η ευαισθησία του οργάνου διαγράφεται ήδη στο γενέθλιο ενάμισι τετράγωνο Ουρανού-συνόδου Σελήνης-Δία*.

Ο Sir Ian McKellen είπε για τον Rickman ότι «πίσω από το σοβαρό πρόσωπό του έκρυβε ένα υπερδραστήριο πνεύμα σε διαρκή αναζήτηση κι επίτευξη, έναν υπερήρωα, ανεπιτήδευτο αλλά ακραία αποτελεσματικό». Ίσως αυτή είναι η καλύτερη περιγραφή για έναν καλλιτέχνη που είχε την σοφία να αξιοποιήσει το πηγαίο του ταλέντο και χάρισμα με σκληρή δουλειά στον προσωπικό του αγώνα να κάνει τον κόσμο του ένα ομορφότερο μέρος. Αναμφίβολα, τα κατάφερε. Όπως κατάφερε να διατηρήσει την αξιοθαύμαστη και διόλου δουλική σεμνότητα της γνήσιας ευαισθησίας, απέναντι στις πλάνες Σειρήνες μίας αξιοζήλευτης διαδρομής στο στερέωμα της δραματικής τέχνης.  

* Η ακριβής ώρα γέννησης του Alan Rickman είναι άγνωστη και την ημέρα της γέννησής του η Σελήνη περνάει από τις τελευταίες μοίρες του Ζυγού, στις πρώτες μοίρες του Σκορπιού. Σε κάθε περίπτωση όμως σχηματίζει όψη συνόδου με τον Δία.

Saturday, 16 January 2016

Alan Rickman:
Sense and Sensibility

Διαβάστε αυτό το κείμενο στα ελληνικά εδώ.

It seems that many are the talented ones that choose to "leave" life, these days. My first thought was to write about David Bowie for reasons that anyone capable of hearing would understand, but I believe much has been written already - astrological or not. So, my second and final thought was to pay homage to Alan Rickman, an also immense artist, because his iconic acting was imprinted in my mind as early as my childhood years, when he played the bad guy in Die Hard, or the Sheriff of Nottingham in Robin Hood. And of course because he is the ultimately very dear Professor Snape in my beloved Harry Potter series.  
Actors are agents of change. A film, a piece of theater, a piece of music, or a book can make a difference. It can change the world.
Alan Rickman 
Alan Rickman is born on February 21, 1946, in the starsign of Pisces, in Acton, an indifferent-bordering-on-gloomy neighborhood of west London. He is the second son in a working class family of six. His mother is a housewife and his father a factory worker who passes away when Rickman is only eight. The sesquisquare aspect of his Sun to his stationary Mars - retrograde Saturn conjunction, as well as the conjunction itself are testament to the harshness of the paternal absence. 


His mother remarries to divorce three years later. The sesquisquare between the Moon - retrograde Jupiter* conjunction and stationary Uranus, sketches her ability to change directions swiftly, perhaps so swiftly as to cause a measure of insecurity to Rickman. Thankfully the very quality of the Moon-Jupiter* conjunction and its trine to the Sun-Venus-Mercury conjunction point to the woman who undertakes the care of her four children single-handedly and provides Alan a reliable foundation. This last trine seems to be the reason behind the boy's good fortune in finding himself in a primary school which follows the Montessori method.

His artistic talent, bursting through his stellium in Pisces, finds outlet in calligraphy and water-colour painting. However the Mars-Saturn conjunction's trine to the stellium, and the conjunction itself show that, talent aside, Rickman is a hardworking, studious person, with a keen sense of responsibility, and quite capable of following through. He is accepted to Latymer Upper School on a scholarship, where he fist becomes involved in drama.

The Uranus - retrograde Neptune trine points to a rich mental potential, highly imaginative and creative, with a potent dose of ingenuity. Nevertheless, the activation of said aspect both through its square with Uranus and Neptune's quincunx to the stellium in Pisces, shows that it is not easy for Alan to decide how or even if he will express his many gifts.

Upon graduating from college, he chooses to work as graphic designer, as "drama school wasn't considered the sensible thing" and the trine between his stellium and the Mars-Saturn conjunction pushes him to a more "sensible" path. Neptune's square to said conjunction doesn't help either as it lends him no confidence whatsoever in is ability to succeed. It makes the goal that draws him like magnet unclear although he most certainly senses it.

Rickman's original expression is initially suppressed by the fear underlined by the quincunx between retrograde Pluto and the stellium in Pisces, and its square to Uranus. Alan is further striving to harness his fear of poverty and perhaps maternal criticism, highlighted by the Neptune-stellium in Pisces quincunx. He works as a graphic designer for years paying homage to the conservative commands of the trine between the Mars-Saturn conjunction and the Piscean stellium. Leaving his comfort and the familiar behind, doesn't come easy to him as further stressed by the trine between the Moon-Jupiter* conjunction and his planets in Pisces.



In 1965, aged 19, he meets Rima Horton who is to become the woman of his life. They decide to move in together in 1977 but don't get married until 2012. Rickman's stellium in Pisces -  including Venus, and its square with Uranus, as well as its quincunx with Neptune, justify or rather dictate an unconventional and rather liberal outlook on relationships, albeit based rather on romanticism and maybe his indecisiveness to grant any woman besides his mother, the leading part in his life.

His stellium in Pisces, reinforced by Neptune and magnified by its trine with the Moon-Jupiter* conjunction, once again proves irresistible. The actor cannot ignore the call of art within. Rickman ditches the safety of graphic design and becomes accepted to the RADA, in 1972, honouring his ability to make sudden changes and ultimately, take risks and jeopardise his comfort, as expressed by the aspects of Uranus in his horoscope. In the end, his artistic sensitivity needs more and greater things. Still, the decisive Mars-Saturn conjunction keeps him safely anchored in reality: during his studies, he makes a living working as a dresser. After graduation, he works -among others, in RSC and BBC productions. From the moment he overcomes his fear of the unfamiliar and of losing his comfort, the trines of the Moon-Jupiter* conjunction, and the Mars-Saturn conjunction with the stellium, lend him achievement, opportunities, the acceptance of both audience and critiques, wide acknowledgement, and prosperity.



The strong presence of the element of water in his natal chart and the deep comprehension of the entire spectrum of human emotion and sensibility it lends, in combination with the acting genius attributed by the Uranus and Neptune aspects, earn him the ability to grasp and play brilliantly the ambiguous Viscomte de Valmont in Dangerous Liaisons, in 1985. He finds himself in Broaway and is nominated for a Tony award. For Rickman, acting is not just a profession, it is a means of making the world a better place.

He uses the vast variety of deep understanding of the human condition bestowed by the pronounced Piscean element and the diligence attributed by the aspects of Saturn and plays with great success a very diverse repertoire, from the romantic Coronal Brandon in Sense and Sensibility, to the terrorist Hans Gruber in Die Hard, to Rasputin in Rasputin: Dark Servant of Destiny, which brings him a Golden Globe and an Emmy. He unfolds his comical talent as Archangel Metatron in Dogma, as Harry in Love Actually. His work earns him numerous nominations and awards but never an Oscar.

Alan Rickman  passes away on January 14, 2016, from pancreatic cancer. The sensitivity of the organ is already implied in the natal sesquisquare between Uranus and the Moon-Jupiter* conjunction.

In his tribute to Rickman, Sir Ian McKellen said that "behind his starry insouciance and careless elegance, behind that mournful face, which was just as beautiful when wracked with mirth, there was a super-active spirit, questing and achieving, a super-hero, unassuming but deadly effective". Maybe this is the best way to describe an artist who was wise enough to combine his abundant talent and charisma with hard work, and use it in his personal quest to make his world a better place. No doubt, he succeeded. The same way he succeeded in preserving the admirable and far from servile modesty of true sensitivity when faced with the seductive Sirens of an envied journey through the universe of dramatic art.  

* Alan Rickman's exact time of birth is unknown and on his birthday, the Moon passes from the last degrees of Libra to the first degrees of Scorpio. In every case though, it forms a conjunction with Jupiter.