Wednesday, 8 October 2014

Τα φαινόμενα απατούν:
Σεληνιακή έκλειψη στον άξονα Ζυγού-Κριού,
8 Οκτωβρίου 2014

You may find this passage in English here.
The night of Enitharmon's joy, William Blake
Το σημαντικό αστρολογικό συμβάν της ημέρας - και της εβδομάδας, εδώ που τα λέμε - είναι η ολική σεληνιακή έκλειψη που πραγματοποιείται στις 13:50, ώρα Αθήνας, στον ζωδιακό άξονα Ζυγού-Κριού.

Ολική έκλειψη Σελήνης, 8 Οκτωβρίου 2014, ώρα 13:50, Αθήνα, Ελλάδα

Οι εκλείψεις, αντίθετα με τις πεποιθήσεις ή καλύτερα τις δεισιδαιμονίες του αρχαίου παρελθόντος και ορισμένων σύγχρονων σεκτών, δεν αποτελούν στίγμα θεομηνίας και "τραγικού" πεπρωμένου. Δεν υπάρχει καμία ανάγκη να αντιμετωπίζονται με φόβο, αγωνία και μοιρολατρεία (εδώ που τα λέμε, τίποτα δεν χρειάζεται να αντιμετωπίζεται έτσι). Σίγουρα αποτελούν περιόδους ισχυρής τάσεως και τέτοιες περίοδοι είθισται να φέρνουν σημαντικά ή αξιοσημείωτα περιστατικά. Το αν η επίδρασή τους θα αποβεί θετική ή αρνητική για τον εκάστοτε άνθρωπο εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, αλλά πρωτίστως από τον ίδιο τον βαθμό της αυτογνωσίας και της ικανότητας του να διαχειρίζεται τον εαυτό του και συνεπώς και οποιοδήποτε εσωτερικό ή εξωτερικό συμβάν. 

Σαφώς και ο ο χάρτης της έκλειψης θα σκιαγραφήσει τις συγκεκριμένες ποιότητές της. Για το πως ο καθένας θα προσλάβει αυτές τις ενέργειες και πως τελικά θα τις γειώσει-αξιοποιήσει/χαραμίσει στην ζωή του, περισσότερη σαφήνεια παρέχει η σύγκριση του χάρτη της έκλειψης με τον γενέθλιο χάρτη του καθενός από εμάς. 

Η σημερινή έκλειψη είναι μία ισχυρή παράκληση για αλλαγή, αλλαγή σε θεμελιώδες για τον καθένα μας επίπεδο, αλλαγή στην πράξη. Η έντονη συγκέντρωση πλανητικών ενεργειών στον άξονα Κριού-Ζυγού θέτει ζητήματα που αφορούν το πόσο μακριά μπορώ τελικά να τραβήξω το σχοινί των δικών μου αναγκών σε βάρος των αναγκών των άλλων, ενώ παράλληλα θίγει και την άλλη πλευρά του νομίσματος: το πόσο τελικά μπορώ να αντέξω να καταπιέζω τις αληθινές (εν αντιθέσει με τις "πραγματικές") μου ανάγκες για να ικανοποιήσω μία ή περισσότερες κοινωνικές συμβάσεις. 




















Το συγκεκριμένο μοτίβο επαναλαμβάνεται στον χάρτη της σημερινής έκλειψης από πολλές πλευρές και όσοι έχουν κάποιες γνώσεις αστρολογίας θα χαρούν να το αναζητήσουν στον χάρτη της.

Εγώ θέλω να υπογραμμίσω ότι η συγκεκριμένη αστρολογική συγκυρία ενέχει τον κίνδυνο να πιστέψουμε ότι δρούμε ριζοσπαστικά και ξαναγράφουμε την προσωπική μας ιστορία , ενώ στην πραγματικότητα το μόνο που κάνουμε είναι να προβάλλουμε με βίαιο, χωριστικό και απόλυτο τρόπο τους αυτοματισμούς μας. Μιλώ για τον τρόπο που έχουμε "γαλουχηθεί" μέσα σε μία κατάσταση - ανεξαρτήτως βέβαια το πόσο θα έπρεπε να παίρνουμε σοβαρά έναν ενήλικο άνθρωπο, του εαυτού μας συμπεριλαμβανομένου, ο οποίος συνεχίζει να αναφέρει την "γαλουχία", δλδ. τον θηλασμό, στην αυγή μίας κατάστασης ως επιχείρημα για τις πράξεις του εφ'όρου ζωής.  

Το συγκεκριμένο αστρολογικο γεγονός μιλά για την ανάγκη του αναπροσδιορισμού των αναγκών μας μέσω του στοχασμού και του συλλογισμού που ενημερώνεται από την δική μας φιλοσοφική θέση και θεώρηση της ζωής, μιλά για πρακτικό πειραματισμό επάνω σε μία καινούρια τέτοια θέση. Καινούρια, με την έννοια ότι αποτελεί ένα σύνολο εννοιών και ιδεών που έχουμε επεξεργαστεί οι ίδιοι σφαιρικά και είναι σε θέση να μας βοηθήσει να προσεγγίσουμε το ζητούμενο της ύπαρξής μας και τους αληθινούς, προσωπικούς μας στόχους στην πράξη, μέσα στο κοινωνικό πλαίσιο. Μιλά για ένα σύνολο αναγκών που το να το υπηρετούμε βοηθά το να διευρυνθούμε, γενόμενοι δημιουργικότεροι και ευτυχέστεροι μέσα στο πλαίσιο που διάγουμε βίον. Για αυτόν τον λόγο θα δημιουργήσει (δημιουργεί ήδη, η επίδραση μίας σεληνιακής έκλειψης έχει μεγαλύτερη διάρκεια από ότι αυτή μία συνηθισμένης Πανσελήνου) τις κατάλληλες συνθήκες φέρνοντας μας αντιμέτωπους με καταστάσεις και ανθρώπους που μας δίνουν την ευκαιρία να αντιμετωπίσουμε παλιά μοτίβα, με καινούριο τρόπο.

Ωστόσο, αληθεύει ότι η πρωταρχική τάση και το καρότο που καλό είναι να μην κυνηγήσουμε θα είναι να αισθανθούμε την συναισθηματική μας ασφάλεια να βάλλεται σε όλες μας τις συναλλαγές και να αντιδράσουμε αυτόματα με θυμό, βία και διασπαστική διάθεση απέναντι σε ιδέες, ανθρώπους και καταστάσεις που δρουν ως μοχλοί για την ανάδυση νέων ιδεολογικών σχημάτων που μέλλει να υποστηρίξουν τις αληθινές μας ανάγκες. Μπορεί να έχουμε την εντύπωση ότι επαναστατούμε και θυμώνουμε για να διαφυλάξουμε αυτά που είμαστε ενώ στην πραγματικότητα αυτό που κάνουμε είναι να φερόμαστε περισσότερο παρά ποτέ ως δέσμιοι ασυνείδητων φόβων και να προσπαθούμε να διαλύσουμε με μένος αυτό το "περίεργο" που όμως είναι ανησυχητικά οικείο και ορθό και καθ΄όλα πρόσφορο.

Η συμβουλή μου είναι εάν πρόκειται να κάνουμε κάτι, να εστιαστούμε στο να εντοπίσουμε την πραγματική ρίζα της ανησυχίας και της αναστάτωσής μας. Να εξετάσουμε το κατά πόσο αυτά τα μοτίβα/δεδομένα/συνήθειες/ανάγκες για τα οποία είμαστε έτοιμοι να θυσιάσουμε σε μια στιγμή κάτι νέο που ξέρουμε ότι μας κάνει χαρούμενους στον πυρήνα μας, συνεχίζουν να είναι "δικά μας"

Where do we come from? What are we? Where are we going?, Paul Gauguin


Τελικά, σίγουρα θα επωφεληθούμε από την έκλειψη αν δεχτούμε την πρόσκλησή της να παραμείνουμε ουσιαστικά διαλλακτικοί χωρίς να γινόμαστε δουλοπρεπείς και άβουλοι και να διερευνήσουμε το θέμα των αναγκών που εκφράζουμε σε επίπεδο σχέσεων, για να κατανοήσουμε ποιό κομμάτι μας πασχίζουμε να ικανοποιούμε κάθε φορά. 

Είναι το κομμάτι που πασχίζει να ενηλικιωθεί και να βρει χαρά και επίτευξη στην πράξη χαράσσοντας τον προσωπικό του δρόμο με απόλυτο σεβασμό για τους άλλους; Ή είναι το βρεφικό κομμάτι που θα υπερασπιστεί με νύχια και με δόντια την "γαλουχία" του και το δικαίωμα του στην ανευθυνότητα και στην εξάρτηση ασχέτως κόστους για τον Εαυτό ή τους άλλους;