Friday, 5 October 2012

Θέλουμε ή Δεν Θέλουμε Τελικά; Ξέρουμε;


Επειδή πολλά λέγονται για την επίσκεψη της Ανγκέλα Μέρκελ την επόμενη εβδομάδα, να διευκρινίσω απλώς ότι αυτήν την στιγμή, η εν λόγω κυρία είναι από τους πλέον ένθερμους υποστηρικτές της παραμονής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη και τις απόψεις της απηχεί και ο υπουργός οικονομικών της Γερμανίας Βολφγκανγκ Σόιμπλε. Για αυτό, κριτικάρονται αμφότεροι αυστηρά εντός Γερμανίας. 

 Και συνεχίζω: εφόσον αυτήν την στιγμή μας κυβερνούν τρία κόμματα τα οποία προσυπογράφουν το μνημόνιο και είναι υπέρ της παραμονής μας στην Ευρωζώνη και φυσικά μας κυβερνούν γιατί τα ψηφίσαμε, για ΠΟΙΟΝ ακριβώς λόγο τόσο μένος εναντίον της Μέρκελ; Κατά πως φαίνεται η βούληση της καγκελαρίου και η λαϊκή βούληση συμπίπτουν. Νομίζω ότι σαν λαός έχουμε αρχίσει και παρουσιάζουμε συμπτώματα σχιζοειδούς προσωπικότητας ή στην καλύτερη περίπτωση εφήβου που δεν ξέρει τι θέλει και του αρκεί να κάνει θόρυβο και να προξενεί φασαρία. 

 Βεβαίως, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει αιτία να διαμαρτυρόμαστε ή ότι δεν υπάρχουν πράγματα που χρήζουν βελτίωσης. Προς θεού όμως και έλεος, ας καθίσουμε πρώτα να σκεφτούμε τι ακριβώς θέλουμε ως άτομα, μήπως και αποφασίσουμε στην συνέχεια τι ακριβώς θέλουμε και σαν χώρα, και ακόμη αργότερα μήπως και βρούμε με ποιόν ακριβώς τρόπο μπορούμε να το πραγματώσουμε. Το ρήμα "κάνω" θα ήθελα να πιστεύω ότι εκτός από το "κάνω σχέδια" και "κάνω φασαρία" και "κάνω παράπονα", μπορεί να σημάνει και "κάνω πράξη", έτσι για αλλαγή. 

 Επίσης, νιώθω την ανάγκη να διευκρινίσω για όσους δεν ψήφισαν αυτήν την κυβέρνηση και θεωρούν ότι δεν πρέπει να κυβερνά και για όσους θεωρούν την πολιτική της καταστροφική, ότι δυστυχώς οι κυβερνήσεις δεν πέφτουν ούτε μέσω facebook ούτε γιατί 100 νοματαίοι με προβλήματα διαχείρισης θυμού τα κάνουν λαμπόγυαλο ένα βράδυ. 

 Νομίζω ότι ως Έλληνες συνεχίζουμε να χαρακτηριζόμαστε από εγωκεντρισμό, μερικότητα και πολύ στοιχειώδη αίσθηση κοινωνικής ευθύνης, οπότε απέχουμε αρκετά από την αγάπη για το κρατικό μόρφωμα που σχηματίζουμε και από την ενότητα και την μαζικότητα που απαιτούνται για να έχουμε ένα κάποιο εφέ στα πράγματα. Το θετικό είναι ότι θεωρώ ότι η αυξανόμενη πίεση θα μας οδηγήσει κάποια στιγμή σε ένα αίσθημα μεγαλύτερης συνοχής. Προσωπικά ελπίζω να είναι σύντομα. Βέβαια το γεγονός ότι η μεγαλύτερη ανησυχία των περισσοτέρων από εμάς συνεχίζει να είναι το να μην χάσουμε τα λεφτά/θέση/καλοπέραση μας, μάλλον καταδεικνύει την ανάγκη σκληρής και μακροχρόνιας εκπαίδευσης πριν δούμε το ξημέρωμα ακόμη κι ενός στοιχειώδους ανθρωπισμού.