Saturday, 4 February 2012

O Κόσμος χρειάζεται να συμβουλευτεί άμεσα τον ψυχαναλυτή του

Elephantasy, Marianna Katsouldi

Σκεφτείτε την κατακόρυφη αύξηση των ατόμων που συμβουλεύονται κάποιον ψυχαναλυτή ή ψυχίατρο την τελευταία 40ετία. Τώρα σκεφτείτε την εκτός ισορροπίας κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο κόσμος μας από καταβολής του. Από την μία άτομα που πασχίζουν να ανταπεξέρθουν στις εσωτερικές και εξωτερικές τους προκλήσεις και να διαμορφώσουν μία αποτελεσματικότερη στάση ζωής. Από την άλλη έθνη και φυλές που κοινωνούν διαφορετικών φιλοσοφιών και τρόπων ζωής και πασχίζουν να ανταπεξέρθουν στις εσωτερικές και εξωτερικές τους προκλήσεις. Η αναλογία είναι σαφής. Αυτή τη στιγμή ο κόσμος μας διέρχεται ένα οδυνηρό επεισόδιο ψυχολογικής ανισορροπίας.


 Για να υπάρξει οποιαδήποτε σφοδρή κρίση στην ζωή ενός ατόμου, απαιτείται μία εξωτερική συνθήκη, η οποία θα προκαλέσει εκτός από τον τρόπο που γίνονται τα πράγματα στην ζωή του ατόμου, τον τρόπο με τον οποίο το άτομο αποκωδικοποιεί τα συμβάντα της ζωής του. Δηλαδή, μία πρόκληση για τα υποσυνείδητα μοτίβα και ροπές πάνω στα οποία δομεί την συμπεριφορά του. Σε επίπεδο ατόμου, εάν υπάρχει η θέληση και ίσως και εξωτερική βοήθεια, λ.χ. από έναν ψυχολόγο, είναι δυνατή η διαχείριση των υποσυνειδήτων τάσεων. Είναι δυνατή επιπλέον και η διαχείριση των ασυνειδήτων τάσεων, οι οποίες σχετίζονται με το ότι ένα άτομο είναι πάντα μέλος μίας συλλογικότητας.


 Σκεφτόμουν λοιπόν, ότι εγώ για παράδειγμα, ούσα Ελληνίδα, έχω μία εγγενή ροπή στην απέχθεια για την Γερμανία. Για να μην παρεξηγηθώ, νοητικά εκτιμώ χαρακτηριστικά της Γερμανίας, έχω ωφεληθεί από Γερμανούς, έχω Γερμανούς φίλους κοκ. Όμως, την στιγμή που άκουσα για το υπερηφαίστειο της Γερμανίας, η πρώτη μου – αυθόρμητη κατά τα φαινόμενα και μόνο – σκέψη ήταν η χαιρέκακη απόλαυση του σεναρίου του ολοκληρωτικού αφανισμού της χώρας κάτω από την ηφαιστειακή τέφρα. Αμέσως μετά, ακολούθησαν οι σκέψεις της ενότητας σε επίπεδο ανθρώπου, της δυστυχίας, του πόνου, των οικτρών συνεπειών ενός τέτοιου σεναρίου, οπότε και συνήρθα. Πολλές φορές ο νους μου λειτουργεί με αυτό τον τρόπο, αλλά σπανίως έως ποτέ δεν φτάνω να εκφράζομαι ή να δρω βάσει της σπερματικής σκέψης.


 Είμαι βέβαιη, ότι σε ατομικό επίπεδο λίγο πολύ, όλοι φιλτράρουμε με παρόμοιο τρόπο. Όταν όμως από το επίπεδο του ατόμου, περνάμε στο επίπεδο της μάζας, σπανίως έως ποτέ η έκφραση ή η δράση διαφέρει από την σπερματική αντίδραση στο ερέθισμα. Έτσι, βλέπω αυτή την παγκόσμια κρίση σαν μία κρίση δύο ταχυτήτων. Κάτω από την επιφάνεια η σύγκρουση συλλογικών και ασυνείδητων τάσεων και ροπών. Στην επιφάνεια, ένας πολύ περιορισμένος αριθμός ατόμων με πρόσβαση σε ευρύτερη εικόνα του παζλ, δλδ. σε περισσότερη πληροφορία, να δρουν (κατά την άποψη μου απουσία ηθικής ή βάσει μία βαθιά στρεβλής ηθικής που και πάλι επιστρέφει στο ψυχολογικό κόμπλεξ και πρόβλημα) για να εξασφαλίσουν μεγαλύτερο κέρδος.


 Για τα άτομα αυτά, δεν έχω συστάσεις. Για τις συλλογικότητες ωστόσο θεωρώ ότι αφού υποφέρουν από βαθιά ψυχολογικά προβλήματα, χρειάζεται να αποφασίσουν να ξεκινήσουν το ταξίδι της αυτογνωσίας και αυτοθεραπείας και φυσικά, να ζητήσουν επαγγελματική βοήθεια. Η βοήθεια αυτή υπάρχει. Οι κοσμικοί, εθνικοί ή φυλετικοί ψυχαναλυτές και σύμβουλοι, δεν είναι άλλοι από την φιλοσοφία και την θρησκεία (όχι την εκκλησία). Εφόσον ένα έθνος βλέπει ότι ο παρών ψυχαναλυτής του δεν λειτουργεί, χρειάζεται να διαλέξει κάποιον άλλον. Εάν πήγαινα σε έναν επαγγελματία με κρίσεις πανικού για να βοηθηθώ και πάνω στο μήνα άρχιζα να έχω τάσεις αυτοκτονίας, θα άλλαζα σύμβουλο. Ωστόσο, σε επίπεδο συλλογικότητας κάνουμε ακριβώς αυτό, εμμένουμε σε άχρηστους συμβούλους που έχουν αποδείξει ότι δεν μπορούν να μας βοηθήσουν να θεραπευτούμε και καταναλώνουμε αδιακρίτως ότι χάπια μας συνταγογραφούν.