Thursday, 23 February 2012

Αισιοδοξία, πίθηκοι
και
ένας μίνι οδηγός επιβίωσης από την κρίση




Νομίζω ότι όποιος ζει στην Ελλάδα τον τελευταίο χρόνο θα συμφωνήσει μαζί μου ότι οι μέχρι τώρα τακτικές για βελτίωση ή αλλαγή της κατάστασης έχουν αποτύχει παταγωδώς. Όποιος δεν είναι σε θέση να το διακρίνει αυτό, δεν χρειάζεται να συνεχίσει την ανάγνωση αυτής της ανάρτησης γιατί θα σπαταλήσω τον χρόνο του. Η άποψη μου είναι ότι έχουμε αποτύχει παταγωδώς λοιπόν, γιατί μέσα στην προσπάθεια μας να επιφέρουμε την αλλαγή ή να δημιουργήσουμε μία επίφαση σταθερότητος ή ελπίδας ή απλώς να ξεσκάσουμε και να ξεσπάσουμε τα νεύρα μας βρε αδερφέ, έχουμε δημιουργήσει ένα μοναδικό κοκτέιλ αρνητισμού, νεύρων και κακής διάθεσης μέσα στο οποίο αναπνέουμε, ξυπνάμε, κοιμόμαστε και κινούμαστε καθημερινά. Θα έλεγα ότι έχει επηρεάσει ακόμη και τον καιρό όλη αυτή η αρνητική φόρτιση γιατί είναι κι αυτός ακόμη μουντός. Και πως να μην είναι; Κι εγώ στην θέση του ίσως έκανα το ίδιο για συμπαράσταση.


Μετά τα πρόσφατα γεγονότα της Κυριακής 18/2, συνειδητοποίησα ότι ο βαθμός αλληλεγγύης, ενότητας, ψυχραιμίας και αποτελεσματικότητας που μας είναι απαραίτητος για να αντιστρέψουμε την κατάσταση ως λαός χωρίς την χρήση "σκονακίου", είναι τόσο μακριά μας που δεν χρειάζεται να με απασχολεί πλέον. Η εναλλάκτική που μου παρουσιάστηκε ακολούθως, ευτυχώς χρειάζεται την σύμπνοια και λειτουργία ως μονάδας μίας πολύ μικρότερης ομάδας ατόμων. Φαντάζομαι ότι θα έχετε ακούσει για την θεωρία του "Εκατοστού Πιθήκου". Αν όχι, συνοψίζεται στο εξής: όταν ένα κρίσιμο πλήθος που αποτελεί κομμάτι ενός μεγαλύτερου συνόλου, μαθαίνει/συνειδητοποιεί βιωματικά κάτι, η γνώση αυτή γίνεται αυτομάτως κτήμα του μεγαλύτερου συνόλου. 


Επειδή λοιπόν, "desperate times, call for desperate measures" [οι δύσκολοι καιροί, χρειάζονται ακραία μέτρα] κι επειδή εγώ δεν έχω τίποτα να χάσω (ούτε κι εσείς, αν καταφέρετε να δείτε την κατάστασή σας αντικειμενικά), αποφάσισα να λειτουργήσω υπέρ της παρακάτω στρατηγικής. Αφήνω κατά μέρος την πολιτική και τους πολιτικούς (ειλικρινά ΔΕΝ με ενδιαφέρουν), τους Συμμάχους και τον Άξονα, την αρμάδα από τον Σείριο και φυσικά τον Ελληνικό Αστροστόλο στην σκοτεινή πλευρά της Σελήνης. Κρατάω ότι αν 10.000 άνθρωποι στην Ελλάδα επιθυμήσουν διακαώς την αλλαγή με τρόπο μαγικό (ναι, ναι, μαγικό είπα, χι χι χι, σοκαριστήκατε;), η αλλαγή θα έρθει. 


Paysage aux Papillons, Salvador Dali
Και η πρακτική μου είναι η εξής απλή: είμαι καλά και κάθε μέρα φέρομαι ακριβώς ως είμαι στους γύρω μου. Δεν φοβάμαι, δεν ανησυχώ για το αύριο, εργάζομαι για το σήμερα στο τώρα. Και από το πρωί μέχρι το βράδυ επιθυμώ διακαώς και το δηλώνω προς το Σύμπαν ολάκερο ότι θέλω, θέλω από τα βάθη της καρδιάς μου και του είναι μου, μία αλλαγή προς το καλύτερο για ΟΛΟΥΣ μας (και για αυτόν που με έκοψε στο φανάρι, και για αυτόν που πήγε να μου πάρει την σειρά στην εφορία και απεφυγα την κρίση όταν με απαράμιλλη ευγένεια τον παρακάλεσα να γυρίσει στην θέση του λέγοντας του ότι στα μέρη μου σφάζουμε για λιγότερα). 


Θέλω ανθρώπους ευτυχέστερους, υγιέστερους πιο ειλικρινείς, πιο φιλάνθρωπους. Και αυτές τις εικόνες βλέπω στο μυαλό μου. Το αν θα λειτουργήσει ποσώς με ενδιαφέρει εν τέλει, γιατί σκεπτόμενη και πράττοντας όλα αυτά, είμαι... καλά και ευγενική και ήρεμη και υγιής  :-) 


Θέλετε να μου κάνετε παρέα;
10.000 είπαμε, δεν είναι και πολλοί!