Monday, 13 February 2012


Βάλτε φωτιά, κάφτε καλά,
τα περσινά σας τα μυαλά


Vision after the Sermon, Paul Gaugin


Δεν μου αρέσει να ζω σε μία χώρα και να λέγομαι Ελληνίδα, κομμάτι ενός έθνους που ως μόνη απάντηση στην εγκληματικά κακή διακυβέρνησή του, έχει να προτάξει, παιδιάστικα, φωτιά και προσποίηση. Δεν μου αρέσει καθόλου, μα καθόλου, να ακούω παράπονα για την συμπεριφορά των "διεφθαρμένων" πολιτικών μας, από άτομα που την προηγούμενη καυχιόνται ότι έχουν κάνει οτιδήποτε περνά από το χέρι τους για να κλέψουν οι ίδιοι το κράτος. Λες και το κράτος είναι ένα αλλότριο σχήμα που δεν συναπαρτίζουμε εμείς. Φωνάζουν για το ποιόν των βουλευτών μας. Λες και δεν έχουν κανέναν συγγενή που διορίστηκε επειδή ψήφισε αυτός και όλο του το σόι κάποιον βουλευτή. Ατελείωτη υποκρισία σε όλα τα επίπεδα. Και σπασμωδικές, ηλίθιες, επιβλαβείς κινήσεις.

Δεν έχω καμία όρεξη να βγω και να διαδηλώσω, να χτυπήσω, να κάψω πράγματα, να βρίσω τους πολιτικούς και την αστυνομία. Σας έχω βαρεθεί όλους, εσάς και το μίσος σας, την βία σας, και την ψευτοπαλικαριά σας και τα παχιά σας λόγια, και το διαρκές, επίμονο αίτημα για κάποιον σωτήρα ή για μία επανάσταση. Ή έστω για κάποιους βάρβαρους, για κάποιον τέλος πάντων να μας γλιτώσει από τις ευθύνες μας και να τα κάνει όλα καλά. Το έθνος με την μνήμη χρυσόψαρου. Γιατί φυσικά αν αυτή την στιγμή άλλαζαν τα πάντα και το χρήμα έρεε άφθονο και πάλι, θα ξεχνιούνταν τα πάντα, για τα καλά, και θα επιστρέφαμε εν μία νυκτί στην προηγούμενη αναλγησία μας. Και δεν θα είχε αλλάξει τίποτα.

Εγώ όμως θέλω να αλλάξουν τα πάντα. Να μην είναι τίποτα ίδιο. Γιατί δεν νομίζω ότι έχουμε αφήσει όρθιο κάτι που να αξίζει, τουλάχιστον εξωτερικά. Καταλαβαίνω ότι η ολική αλλαγή χρειάζεται χρόνο. Δεν επιμένω σαν πεντάχρονο που χτυπάει το κουτάλι στο πιάτο γιατί πεινάει, ότι η αλλαγή πρέπει να γίνει αύριο και να ζήσουμε εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα. Έχω καταλάβει ότι η αλλαγή κατά πάσα πιθανότητα θα είναι κάτι που θα απολαύσουν τα παιδιά μου ή τα εγγόνια μου και δεν με πειράζει, αντιθέτως χαίρομαι. Έχω επίσης καταλάβει ότι ούτε χρειάζεται να οργίζομαι, ούτε χρειάζεται να φοβάμαι. Θέλω να είμαι ήρεμη, δυνατή και αισιόδοξη για να αρθρώνω λόγο και να ποιώ έργα που θα οικοδομούν τον κόσμο που θέλω. Ξεκινώντας από το απόλυτο μηδέν ή και από το μείον οτιδήποτε, το ίδιο μου κάνει.

Α, και επίσης, δεν μου καίγεται καρφάκι για το ποιός έχει την μεγαλύτερη ευθύνη για το χάλι μας, ούτε μισό. Επείγει να βοηθήσω την παρούσα κατάσταση, όχι το να ασχολούμαι με την απόδοση ευθυνών. Καλημέρα σας.