Thursday, 23 February 2012

Αισιοδοξία, πίθηκοι
και
ένας μίνι οδηγός επιβίωσης από την κρίση




Νομίζω ότι όποιος ζει στην Ελλάδα τον τελευταίο χρόνο θα συμφωνήσει μαζί μου ότι οι μέχρι τώρα τακτικές για βελτίωση ή αλλαγή της κατάστασης έχουν αποτύχει παταγωδώς. Όποιος δεν είναι σε θέση να το διακρίνει αυτό, δεν χρειάζεται να συνεχίσει την ανάγνωση αυτής της ανάρτησης γιατί θα σπαταλήσω τον χρόνο του. Η άποψη μου είναι ότι έχουμε αποτύχει παταγωδώς λοιπόν, γιατί μέσα στην προσπάθεια μας να επιφέρουμε την αλλαγή ή να δημιουργήσουμε μία επίφαση σταθερότητος ή ελπίδας ή απλώς να ξεσκάσουμε και να ξεσπάσουμε τα νεύρα μας βρε αδερφέ, έχουμε δημιουργήσει ένα μοναδικό κοκτέιλ αρνητισμού, νεύρων και κακής διάθεσης μέσα στο οποίο αναπνέουμε, ξυπνάμε, κοιμόμαστε και κινούμαστε καθημερινά. Θα έλεγα ότι έχει επηρεάσει ακόμη και τον καιρό όλη αυτή η αρνητική φόρτιση γιατί είναι κι αυτός ακόμη μουντός. Και πως να μην είναι; Κι εγώ στην θέση του ίσως έκανα το ίδιο για συμπαράσταση.


Μετά τα πρόσφατα γεγονότα της Κυριακής 18/2, συνειδητοποίησα ότι ο βαθμός αλληλεγγύης, ενότητας, ψυχραιμίας και αποτελεσματικότητας που μας είναι απαραίτητος για να αντιστρέψουμε την κατάσταση ως λαός χωρίς την χρήση "σκονακίου", είναι τόσο μακριά μας που δεν χρειάζεται να με απασχολεί πλέον. Η εναλλάκτική που μου παρουσιάστηκε ακολούθως, ευτυχώς χρειάζεται την σύμπνοια και λειτουργία ως μονάδας μίας πολύ μικρότερης ομάδας ατόμων. Φαντάζομαι ότι θα έχετε ακούσει για την θεωρία του "Εκατοστού Πιθήκου". Αν όχι, συνοψίζεται στο εξής: όταν ένα κρίσιμο πλήθος που αποτελεί κομμάτι ενός μεγαλύτερου συνόλου, μαθαίνει/συνειδητοποιεί βιωματικά κάτι, η γνώση αυτή γίνεται αυτομάτως κτήμα του μεγαλύτερου συνόλου. 


Επειδή λοιπόν, "desperate times, call for desperate measures" [οι δύσκολοι καιροί, χρειάζονται ακραία μέτρα] κι επειδή εγώ δεν έχω τίποτα να χάσω (ούτε κι εσείς, αν καταφέρετε να δείτε την κατάστασή σας αντικειμενικά), αποφάσισα να λειτουργήσω υπέρ της παρακάτω στρατηγικής. Αφήνω κατά μέρος την πολιτική και τους πολιτικούς (ειλικρινά ΔΕΝ με ενδιαφέρουν), τους Συμμάχους και τον Άξονα, την αρμάδα από τον Σείριο και φυσικά τον Ελληνικό Αστροστόλο στην σκοτεινή πλευρά της Σελήνης. Κρατάω ότι αν 10.000 άνθρωποι στην Ελλάδα επιθυμήσουν διακαώς την αλλαγή με τρόπο μαγικό (ναι, ναι, μαγικό είπα, χι χι χι, σοκαριστήκατε;), η αλλαγή θα έρθει. 


Paysage aux Papillons, Salvador Dali
Και η πρακτική μου είναι η εξής απλή: είμαι καλά και κάθε μέρα φέρομαι ακριβώς ως είμαι στους γύρω μου. Δεν φοβάμαι, δεν ανησυχώ για το αύριο, εργάζομαι για το σήμερα στο τώρα. Και από το πρωί μέχρι το βράδυ επιθυμώ διακαώς και το δηλώνω προς το Σύμπαν ολάκερο ότι θέλω, θέλω από τα βάθη της καρδιάς μου και του είναι μου, μία αλλαγή προς το καλύτερο για ΟΛΟΥΣ μας (και για αυτόν που με έκοψε στο φανάρι, και για αυτόν που πήγε να μου πάρει την σειρά στην εφορία και απεφυγα την κρίση όταν με απαράμιλλη ευγένεια τον παρακάλεσα να γυρίσει στην θέση του λέγοντας του ότι στα μέρη μου σφάζουμε για λιγότερα). 


Θέλω ανθρώπους ευτυχέστερους, υγιέστερους πιο ειλικρινείς, πιο φιλάνθρωπους. Και αυτές τις εικόνες βλέπω στο μυαλό μου. Το αν θα λειτουργήσει ποσώς με ενδιαφέρει εν τέλει, γιατί σκεπτόμενη και πράττοντας όλα αυτά, είμαι... καλά και ευγενική και ήρεμη και υγιής  :-) 


Θέλετε να μου κάνετε παρέα;
10.000 είπαμε, δεν είναι και πολλοί!







Monday, 13 February 2012


Βάλτε φωτιά, κάφτε καλά,
τα περσινά σας τα μυαλά


Vision after the Sermon, Paul Gaugin


Δεν μου αρέσει να ζω σε μία χώρα και να λέγομαι Ελληνίδα, κομμάτι ενός έθνους που ως μόνη απάντηση στην εγκληματικά κακή διακυβέρνησή του, έχει να προτάξει, παιδιάστικα, φωτιά και προσποίηση. Δεν μου αρέσει καθόλου, μα καθόλου, να ακούω παράπονα για την συμπεριφορά των "διεφθαρμένων" πολιτικών μας, από άτομα που την προηγούμενη καυχιόνται ότι έχουν κάνει οτιδήποτε περνά από το χέρι τους για να κλέψουν οι ίδιοι το κράτος. Λες και το κράτος είναι ένα αλλότριο σχήμα που δεν συναπαρτίζουμε εμείς. Φωνάζουν για το ποιόν των βουλευτών μας. Λες και δεν έχουν κανέναν συγγενή που διορίστηκε επειδή ψήφισε αυτός και όλο του το σόι κάποιον βουλευτή. Ατελείωτη υποκρισία σε όλα τα επίπεδα. Και σπασμωδικές, ηλίθιες, επιβλαβείς κινήσεις.

Δεν έχω καμία όρεξη να βγω και να διαδηλώσω, να χτυπήσω, να κάψω πράγματα, να βρίσω τους πολιτικούς και την αστυνομία. Σας έχω βαρεθεί όλους, εσάς και το μίσος σας, την βία σας, και την ψευτοπαλικαριά σας και τα παχιά σας λόγια, και το διαρκές, επίμονο αίτημα για κάποιον σωτήρα ή για μία επανάσταση. Ή έστω για κάποιους βάρβαρους, για κάποιον τέλος πάντων να μας γλιτώσει από τις ευθύνες μας και να τα κάνει όλα καλά. Το έθνος με την μνήμη χρυσόψαρου. Γιατί φυσικά αν αυτή την στιγμή άλλαζαν τα πάντα και το χρήμα έρεε άφθονο και πάλι, θα ξεχνιούνταν τα πάντα, για τα καλά, και θα επιστρέφαμε εν μία νυκτί στην προηγούμενη αναλγησία μας. Και δεν θα είχε αλλάξει τίποτα.

Εγώ όμως θέλω να αλλάξουν τα πάντα. Να μην είναι τίποτα ίδιο. Γιατί δεν νομίζω ότι έχουμε αφήσει όρθιο κάτι που να αξίζει, τουλάχιστον εξωτερικά. Καταλαβαίνω ότι η ολική αλλαγή χρειάζεται χρόνο. Δεν επιμένω σαν πεντάχρονο που χτυπάει το κουτάλι στο πιάτο γιατί πεινάει, ότι η αλλαγή πρέπει να γίνει αύριο και να ζήσουμε εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα. Έχω καταλάβει ότι η αλλαγή κατά πάσα πιθανότητα θα είναι κάτι που θα απολαύσουν τα παιδιά μου ή τα εγγόνια μου και δεν με πειράζει, αντιθέτως χαίρομαι. Έχω επίσης καταλάβει ότι ούτε χρειάζεται να οργίζομαι, ούτε χρειάζεται να φοβάμαι. Θέλω να είμαι ήρεμη, δυνατή και αισιόδοξη για να αρθρώνω λόγο και να ποιώ έργα που θα οικοδομούν τον κόσμο που θέλω. Ξεκινώντας από το απόλυτο μηδέν ή και από το μείον οτιδήποτε, το ίδιο μου κάνει.

Α, και επίσης, δεν μου καίγεται καρφάκι για το ποιός έχει την μεγαλύτερη ευθύνη για το χάλι μας, ούτε μισό. Επείγει να βοηθήσω την παρούσα κατάσταση, όχι το να ασχολούμαι με την απόδοση ευθυνών. Καλημέρα σας.







Saturday, 4 February 2012

O Κόσμος χρειάζεται να συμβουλευτεί άμεσα τον ψυχαναλυτή του

Elephantasy, Marianna Katsouldi

Σκεφτείτε την κατακόρυφη αύξηση των ατόμων που συμβουλεύονται κάποιον ψυχαναλυτή ή ψυχίατρο την τελευταία 40ετία. Τώρα σκεφτείτε την εκτός ισορροπίας κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο κόσμος μας από καταβολής του. Από την μία άτομα που πασχίζουν να ανταπεξέρθουν στις εσωτερικές και εξωτερικές τους προκλήσεις και να διαμορφώσουν μία αποτελεσματικότερη στάση ζωής. Από την άλλη έθνη και φυλές που κοινωνούν διαφορετικών φιλοσοφιών και τρόπων ζωής και πασχίζουν να ανταπεξέρθουν στις εσωτερικές και εξωτερικές τους προκλήσεις. Η αναλογία είναι σαφής. Αυτή τη στιγμή ο κόσμος μας διέρχεται ένα οδυνηρό επεισόδιο ψυχολογικής ανισορροπίας.


 Για να υπάρξει οποιαδήποτε σφοδρή κρίση στην ζωή ενός ατόμου, απαιτείται μία εξωτερική συνθήκη, η οποία θα προκαλέσει εκτός από τον τρόπο που γίνονται τα πράγματα στην ζωή του ατόμου, τον τρόπο με τον οποίο το άτομο αποκωδικοποιεί τα συμβάντα της ζωής του. Δηλαδή, μία πρόκληση για τα υποσυνείδητα μοτίβα και ροπές πάνω στα οποία δομεί την συμπεριφορά του. Σε επίπεδο ατόμου, εάν υπάρχει η θέληση και ίσως και εξωτερική βοήθεια, λ.χ. από έναν ψυχολόγο, είναι δυνατή η διαχείριση των υποσυνειδήτων τάσεων. Είναι δυνατή επιπλέον και η διαχείριση των ασυνειδήτων τάσεων, οι οποίες σχετίζονται με το ότι ένα άτομο είναι πάντα μέλος μίας συλλογικότητας.


 Σκεφτόμουν λοιπόν, ότι εγώ για παράδειγμα, ούσα Ελληνίδα, έχω μία εγγενή ροπή στην απέχθεια για την Γερμανία. Για να μην παρεξηγηθώ, νοητικά εκτιμώ χαρακτηριστικά της Γερμανίας, έχω ωφεληθεί από Γερμανούς, έχω Γερμανούς φίλους κοκ. Όμως, την στιγμή που άκουσα για το υπερηφαίστειο της Γερμανίας, η πρώτη μου – αυθόρμητη κατά τα φαινόμενα και μόνο – σκέψη ήταν η χαιρέκακη απόλαυση του σεναρίου του ολοκληρωτικού αφανισμού της χώρας κάτω από την ηφαιστειακή τέφρα. Αμέσως μετά, ακολούθησαν οι σκέψεις της ενότητας σε επίπεδο ανθρώπου, της δυστυχίας, του πόνου, των οικτρών συνεπειών ενός τέτοιου σεναρίου, οπότε και συνήρθα. Πολλές φορές ο νους μου λειτουργεί με αυτό τον τρόπο, αλλά σπανίως έως ποτέ δεν φτάνω να εκφράζομαι ή να δρω βάσει της σπερματικής σκέψης.


 Είμαι βέβαιη, ότι σε ατομικό επίπεδο λίγο πολύ, όλοι φιλτράρουμε με παρόμοιο τρόπο. Όταν όμως από το επίπεδο του ατόμου, περνάμε στο επίπεδο της μάζας, σπανίως έως ποτέ η έκφραση ή η δράση διαφέρει από την σπερματική αντίδραση στο ερέθισμα. Έτσι, βλέπω αυτή την παγκόσμια κρίση σαν μία κρίση δύο ταχυτήτων. Κάτω από την επιφάνεια η σύγκρουση συλλογικών και ασυνείδητων τάσεων και ροπών. Στην επιφάνεια, ένας πολύ περιορισμένος αριθμός ατόμων με πρόσβαση σε ευρύτερη εικόνα του παζλ, δλδ. σε περισσότερη πληροφορία, να δρουν (κατά την άποψη μου απουσία ηθικής ή βάσει μία βαθιά στρεβλής ηθικής που και πάλι επιστρέφει στο ψυχολογικό κόμπλεξ και πρόβλημα) για να εξασφαλίσουν μεγαλύτερο κέρδος.


 Για τα άτομα αυτά, δεν έχω συστάσεις. Για τις συλλογικότητες ωστόσο θεωρώ ότι αφού υποφέρουν από βαθιά ψυχολογικά προβλήματα, χρειάζεται να αποφασίσουν να ξεκινήσουν το ταξίδι της αυτογνωσίας και αυτοθεραπείας και φυσικά, να ζητήσουν επαγγελματική βοήθεια. Η βοήθεια αυτή υπάρχει. Οι κοσμικοί, εθνικοί ή φυλετικοί ψυχαναλυτές και σύμβουλοι, δεν είναι άλλοι από την φιλοσοφία και την θρησκεία (όχι την εκκλησία). Εφόσον ένα έθνος βλέπει ότι ο παρών ψυχαναλυτής του δεν λειτουργεί, χρειάζεται να διαλέξει κάποιον άλλον. Εάν πήγαινα σε έναν επαγγελματία με κρίσεις πανικού για να βοηθηθώ και πάνω στο μήνα άρχιζα να έχω τάσεις αυτοκτονίας, θα άλλαζα σύμβουλο. Ωστόσο, σε επίπεδο συλλογικότητας κάνουμε ακριβώς αυτό, εμμένουμε σε άχρηστους συμβούλους που έχουν αποδείξει ότι δεν μπορούν να μας βοηθήσουν να θεραπευτούμε και καταναλώνουμε αδιακρίτως ότι χάπια μας συνταγογραφούν.