Saturday, 26 November 2011

Ένα Διαζύγιο, τα Χριστούγεννα και η Κανονικότητα




Πρόσφατα είχα μία συζήτηση όπου άκουσα την έκφραση «κι εμένα μου άρεσαν τα Χριστούγεννα, αλλά μετά το διαζύγιο κατάλαβα ότι είχα μία εσφαλμένη θεώρηση της πραγματικότητας». Η πρώτη μου σκέψη ήταν «τι κρίμα», να επιτρέψεις σε οτιδήποτε να σου χαλάσει κάτι όμορφο. Η δεύτερη σκέψη μου ήταν ότι δεχόμαστε, συνήθως αδιαμαρτύρητα, να χαρακτηρίζονται προσωπικές μας θεωρήσεις του κόσμου ως «παιδιάστικες», «παράλογες», «χαζές», «μη φυσιολογικές» κι ένα σωρό παρόμοια. Όμως, τελικά, ποιος ορίζει το κανονικό; Ποιος ορίζει το φυσιολογικό, το αποδεκτό, το ενήλικο; Η πλέον πρόχειρη απάντηση είναι: η μάζα. Η πλέον πρόχειρη αντίδραση σε αυτό πάλι, είναι: «η ίδια μάζα που έχει φέρει τον κόσμο μας στο παρόν χάλι του;» Κι αν ναι, γιατί θα έπρεπε οποιοσδήποτε από εμάς να επιδεικνύει σεβασμό, να λαμβάνει υπόψη του ή να αφήνεται να καθοριστεί από μια τέτοιου είδους κανονικότητα;


Προτιμώ να μπορώ να βλέπω άπειρους δρόμους να ανοίγονται μπροστά μου ακόμη κι αν η μάζα θεωρεί τις καταστάσεις αδιέξοδες. Προτιμώ να πιστεύω ότι μπορώ να καταφέρω υπέροχα πράγματα με σχεδόν μηδενικά εφόδια. Προτιμώ να γελάω με τις τρικλοποδιές που μου βάζει η ζωή ή που βάζω η ίδια στον εαυτό μου. Προτιμώ να είμαι ευτυχισμένη σε πείσμα κάθε εξωτερικής πίεσης ή δυσχέρειας. Προτιμώ η ποιότητα της ζωής μου να καθορίζεται από την ποιότητα της διάθεσης μου όταν ξυπνάω το πρωί, από την ποιότητα των φίλων μου, από την ποιότητα του ανθρώπου που είμαι, και του ανθρώπου που μπορώ να γίνω, σε πείσμα κάθε προσταγής του lifestyle. Προτιμώ να αισθάνομαι έναν πυρήνα βεβαιότητας τόσο ακλόνητο εντός μου, ώστε να μπορώ να σταθώ στο ύψος κάθε περίστασης και να ανταπεξέρθω σε κάθε πρόκληση, πελώρια ή μικροσκοπική. Εσείς;