Saturday, 26 November 2011

Ένα Διαζύγιο, τα Χριστούγεννα και η Κανονικότητα




Πρόσφατα είχα μία συζήτηση όπου άκουσα την έκφραση «κι εμένα μου άρεσαν τα Χριστούγεννα, αλλά μετά το διαζύγιο κατάλαβα ότι είχα μία εσφαλμένη θεώρηση της πραγματικότητας». Η πρώτη μου σκέψη ήταν «τι κρίμα», να επιτρέψεις σε οτιδήποτε να σου χαλάσει κάτι όμορφο. Η δεύτερη σκέψη μου ήταν ότι δεχόμαστε, συνήθως αδιαμαρτύρητα, να χαρακτηρίζονται προσωπικές μας θεωρήσεις του κόσμου ως «παιδιάστικες», «παράλογες», «χαζές», «μη φυσιολογικές» κι ένα σωρό παρόμοια. Όμως, τελικά, ποιος ορίζει το κανονικό; Ποιος ορίζει το φυσιολογικό, το αποδεκτό, το ενήλικο; Η πλέον πρόχειρη απάντηση είναι: η μάζα. Η πλέον πρόχειρη αντίδραση σε αυτό πάλι, είναι: «η ίδια μάζα που έχει φέρει τον κόσμο μας στο παρόν χάλι του;» Κι αν ναι, γιατί θα έπρεπε οποιοσδήποτε από εμάς να επιδεικνύει σεβασμό, να λαμβάνει υπόψη του ή να αφήνεται να καθοριστεί από μια τέτοιου είδους κανονικότητα;


Προτιμώ να μπορώ να βλέπω άπειρους δρόμους να ανοίγονται μπροστά μου ακόμη κι αν η μάζα θεωρεί τις καταστάσεις αδιέξοδες. Προτιμώ να πιστεύω ότι μπορώ να καταφέρω υπέροχα πράγματα με σχεδόν μηδενικά εφόδια. Προτιμώ να γελάω με τις τρικλοποδιές που μου βάζει η ζωή ή που βάζω η ίδια στον εαυτό μου. Προτιμώ να είμαι ευτυχισμένη σε πείσμα κάθε εξωτερικής πίεσης ή δυσχέρειας. Προτιμώ η ποιότητα της ζωής μου να καθορίζεται από την ποιότητα της διάθεσης μου όταν ξυπνάω το πρωί, από την ποιότητα των φίλων μου, από την ποιότητα του ανθρώπου που είμαι, και του ανθρώπου που μπορώ να γίνω, σε πείσμα κάθε προσταγής του lifestyle. Προτιμώ να αισθάνομαι έναν πυρήνα βεβαιότητας τόσο ακλόνητο εντός μου, ώστε να μπορώ να σταθώ στο ύψος κάθε περίστασης και να ανταπεξέρθω σε κάθε πρόκληση, πελώρια ή μικροσκοπική. Εσείς;






Saturday, 5 November 2011

Go Julian Assange!




“Κάθε φορά που γινόμαστε μάρτυρες μίας αδικίας και δεν δρούμε, εκπαιδεύουμε την προσωπικότητά μας να παραμένει απαθής στην παρουσία της και ως εκ τούτου χάνουμε σταδιακά κάθε δυνατότητα να υπερασπίζουμε τον εαυτό μας και αυτούς που αγαπουμε. Σε μία μοντέρνα οικονομία είναι αδύνατο να διαχωρίσουμε τον εαυτό μας από την αδικία.


Αν έχουμε μυαλό ή θάρρος, τότε είμαστε ευλογημένοι και καλούμαστε να μην κατασπαταλήσουμε αυτές τις ποιότητες, χάσκοντας μπροστά στις ιδέες άλλων, κερδίζοντας διαγωνισμούς του κώλου, βελτιώνοντας την αποδοτικότητα της νεο-επιχειρησιακής πολιτείας ή καταδυόμενοι στον σκοταδισμό, παρά να αποδείξουμε την ρώμη των ταλέντων μας στο πρόσωπο των ισχυρότερων εχθρών της αγάπης που μπορούμε να βρούμε.


Αν έχουμε μόνο μία ζωή, τότε ας είναι μία τολμηρή περιπέτεια που τροφοδοτείται από όλες τις δυνάμεις μας. Ας είναι στο πλάι ομοίων μας, για των οποίων την καρδιά και το κεφάλι μπορούμε να είμαστε περήφανοι. Ας ευφράνει η αρχή της ιστορίας μας τα αυτιά των εγγονιών μας, μα το τέλος της τα αεικίνητα μάτια τους.


Το σύμπαν ολόκληρο ή η δομή που το αντιλαμβάνεται είναι άξιος αντίπαλος, μας όσο και να πασχίζω δεν μπορώ να ξεφύγω τον ήχο των ανθρώπων που υποφέρουν. Ίσως όταν θα'μαι γέρος, θα ανακουφίζομαι ιδιαίτερα σουλατσάροντας μέσα σε ένα εργαστήριο, μιλώντας ήρεμα σε φοιτητές τα καλοκαιρινά απογεύματα και θα αποδέχομαι αμέριμνα τα δεινά του κόσμου. Όχι τώρα όμως. Οι άνθρωποι στην ακμή τους, αν έχουν φρονήματα έχουν καθήκον να ενεργήσουν βάσει αυτών".


Julian Assange-Ιδρυτής του Wikileaks

-----------------------------------------------------------------------------------------------
“Every time we witness an injustice and do not act, we train our character to be passive in its presence and thereby eventually lose all ability to defend ourselves and those we love. In a modern economy it is impossible to seal oneself off from injustice.


If we have brains or courage, then we are blessed and called on not to frit these qualities away, standing agape at the ideas of others, winning pissing contests, improving the efficiencies of the neo-corporate state, or immersing ourselves in obscuranta, but rather to prove the vigor of our talents against the strongest opponents of love we can find.


If we can only live once, then let it be a daring adventure that draws on all our powers. Let it be with similar types whose hearts and heads we may be proud of. Let our grandchildren delight to find the start of our stories in their ears but the endings all around in their wandering eyes.


The whole universe or the structure that perceives it is a worthy opponent, but try as I may I can not escape the sound of suffering. Perhaps as an old man I will take great comfort in pottering around in a lab and gently talking to students in the summer evening and will accept suffering with insouciance. But not now; men in their prime, if they have convictions are tasked to act on them.”


Julian Assange, founder of Wikileaks