Wednesday, 5 October 2011

Η Zωή είναι Πάντα, και Μόνο, Εδώ και Τώρα





Το μυστικό δεν είναι να κλαίμε την μοίρα μας για ότι μας συμβαίνει. Το μυστικό είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι, ό,τι μας συμβαίνει είναι μοναδικό, κι ανεπανάληπτο και καλό θα ήταν να το ρουφήξουμε ως το μεδούλι σαν εμπειρία. Για να μην χρειαστεί να μας ξανασυμβεί. Αυτό σε απάντηση όσων συνηθίζουν να μου απαντούν ότι η ανθρώπινη ιστορία κάνει κύκλους, όταν λέω ότι υπάρχει εξέλιξη, απλώς η ματιά μας είναι πολύ περιορισμένη. Η ανθρώπινη ιστορία κάνει κύκλους όταν η ανθρωπότητα δεν έχει μάθει το μάθημα της πάνω σε κάποιο θέμα.


Δεν βλέπω τηλεόραση, δεν ακούω ραδιόφωνο, διαβάζω μόνο Χρυσή Ευκαιρία γιατί ψάχνω για δουλειά. Η ενημέρωσή μου γίνεται μέσω φίλων και βάσει του αξιώματος "no news, is good news" σε συνδυασμό με το "τα κακά νέα μαθαίνονται". Μέχρι στιγμής παρατηρώ μέσα από συζητήσεις με φίλους που κάνουν τα ανωτέρω ότι τελούν υπό καθεστώς φόβου καθώς εκτυλίσσεται μία συνεπής και πολυδάπανη εκστρατεία που έχει σαν αποτέλεσμα ο μέσος άνθρωπος να νιώθει πραγματικά την "δαμόκλειο σπάθη" να κρέμεται πάνω από το κεφάλι του.


Φυσικά δεν διαφωνώ ότι οι συνθήκες είναι δύσκολες κι ούτε κλείνω τα μάτια μου στην πραγματικότητα, απλώς είμαι υπέρμαχος του ότι δεν χρειάζεται κανείς να ανησυχεί για κάτι που ακόμη δεν έχει συμβεί, ειδικά εφόσον όλοι διατεινόμαστε ότι βρίθουμε προβλημάτων που χρήζουν πολύ αμεσότερης αντιμετώπισης από το "πρόκειται να". Επιπλέον η ζωή μου έχει αποδείξει ότι αυτά που μου φέρνει είναι μακράν πιο ευφάνταστα από οποιοδήποτε σενάριο μπορώ να κάνω και ότι πάντα, μα πάντα, αν το επιθυμώ, βρίσκω τον ψυχικό πόρο, την στιγμή που συμβαίνει το γεγονός, ούτε πριν, ούτε μετά, για να το αντιμετωπίσω.


Το να ασχολείται ο άνθρωπος με το μέλλον και το παρελθόν είναι επιλογή του και φυσικά είναι αριστοτεχνική φυγοπονία. Η ζωή είναι πάντα παρόν. Ποτέ δεν ζούμε τίποτα ούτε σε παρελθοντικό, ούτε σε μελλοντικό χρόνο. Η αξία του παρελθόντος μας συνίσταται ουσιαστικά στο ότι μπορεί να μας δείξει την πορεία μας μέχρι το παρόν μας. Αν είμαστε ευχαριστημένοι από την παρούσα θέση μας, τότε δεν χρειάζεται πια να ασχολούμαστε με το παρελθόν. Αν δεν είμαστε, η μόνη λειτουργία του παρελθόντος είναι να μας υποδείξει τα λάθη μας. Προσοχή, όχι τα λάθη των άλλων, το ότι "μας αδίκησαν" κτλ κτλ., τα λάθη μας. Αν είμαστε έτοιμοι να τα δούμε κατάματα, το παρελθόν είναι εξαιρετικό εργαλείο: είναι ένα εγχειρίδιο συμπεριφορών προς αποφυγή. Φυσικά και οι περισσότεροι δεν είμαστε σε θέση να το κάνουμε, γιατί τότε θα έπρεπε να αναλάβουμε την ευθύνη των πράξεων, των επιλογών, των λόγων, των σκέψεων και φυσικά της παρούσας μας κατάστασης και κατ'επέκταση της παρούσας κοινωνικής κατάστασης την οποία βιώνουμε, συνδημιουργήσαμε και συναπαρτίζουμε.


Το μέλλον τώρα. Εδώ δυστυχώς δεν μπορώ να μιλήσω ιδιαίτερα αντικειμενικά γιατί οι προσωπικές μου εμπειρίες με έχουν στιγματίσει και βασικά μπορούν να συνοψιστούν στην ακόλουθη φράση:



Δηλαδή: «η ζωή είναι μακράν πιο αλλόκοτη από οτιδήποτε μπορεί να εφεύρει ο νους». Προσωπικά οι ανατροπές που έχω ζήσει στα σχέδια μου ως τώρα με έχουν οδηγήσει απλώς στο να θεωρώ το οποιοδήποτε σχέδιο μου μία από τις άπειρες πιθανότητες για το μέλλον και ως εκ τούτου να μην αναλώνω και πολλή παραπάνω ενέργεια σε αυτές τις πιθανότητες. Φυσικά και έχω στόχους και κάνω σχέδια. Απλώς δεν επενδύομαι ολοκληρωτικά σε κανέναν στόχο και σε κανένα σχέδιο. Έτσι, αν αυτά ματαιωθούν, μεταμορφωθούν, αναβληθούν πετύχουν πέρα από κάθε πρόβλεψη ή οτιδήποτε άλλο, δεν νιώθω να κατακερματίζεται και το είναι μου μαζί τους.


Εν τέλει έχω και καλύτερα πράγματα να κάνω από το να επενδύομαι και να ανησυχώ για καταστάσεις που δεν βρίσκονται μπροστά μου και να ξοδεύω τις μοναδικές στιγμές του παρόντος μου στο να ανησυχώ για τον νόμο των πιθανοτήτων (ο οποίος παρεμπιπτόντως, δεν λειτουργεί, θα το καταλάβετε αν απλά εξετάσετε πόσες φορές στην ζωή σας, σας έχουν συμβεί τα πιο απίθανα πράγματα. Όχι, δεν είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Πόσες εξαιρέσεις πια; Ούτε η κλίση των ανωμάλων της αρχαίας ελληνικής να ήταν).