Friday, 28 October 2011

Πως να ανατρέψετε την (άχρηστη) κυβέρνησή σας


Goat gang, Marianna Katsoulidi
www.marianna-katsoulidi.com

Σήμερα ξύπνησα και ο προβληματισμός μου στρεφόταν γύρω από το τι να φορέσω το βράδυ που θα βγω και από τους ειρηνικούς τρόπους που υπάρχουν για να ανατραπεί μία κυβέρνηση. Δεν ξέρω ακόμη τι θα βάλω το βράδυ, αλλά πάντως γνωρίζω ότι επί του παρόντος δεν υπάρχει πλέον άξια ανατροπής κυβέρνηση από την ελληνική.  Μετά από αρκετά μακροσκελή συλλογισμό,  κατέληξα ότι ουσιαστικά δεν υπάρχει άλλος ειρηνικός τρόπος για την ανατροπή μίας κυβέρνησης εκτός από μία οποιαδήποτε μαζική εκδήλωση δυσαρέσκειας των πολιτών της. Το πρόβλημα είναι αν αυτοί οι πολίτες είναι σε θέση να εκδηλωθούν μαζικά, ειρηνικά και έξυπνα ταυτόχρονα. Μέχρι στιγμής, έχουμε αποδείξει πως όχι. 

Η συνολική έγνοια των κυβερνώντων σήμερα είναι να μην τους δημιουργούν πρόβλημα οι συνθήκες. Σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να αυταπατόμαστε και να νομίζουμε ότι οι αποφάσεις της σημερινής μας ηγεσίας αποσκοπούν σε κάτι άλλο πέραν του να διασφαλίσουν την βολή και κατάσταση των ανθρώπων που τις παίρνουν και ίσως του στενού τους κύκλου. Οι λόγοι για τους οποίους προσωπικά το πιστεύω είναι οι εξής δύο: 

α) όταν κάποιος διατείνεται ότι μία απόφασή του είναι για το καλό της χώρας, καλό θα ήταν να έχει εξασφαλίσει εκ των προτέρων, δια της πολιτικής του, την ύπαρξη της χώρας και των πολιτών της, ώστε να μπορέσουν να ωφεληθούν από την απόφαση του

β) ο ίδιος αυτός άνθρωπος θα έπρεπε να είναι ο πρώτος που θα πρόσφερε ότι έχει και δεν έχει καθώς και την προσωπική του εργασία σε όσους πλήττουν βαρύτερα οι αποφάσεις του (είναι πλήρως αποδεκτό ότι θα υπάρξουν και άτομα που θα πληγούν. Για τους λόγους μπορείτε να ανατρέξετε εδώ).

Το ότι αυτοί οι λόγοι φαίνονται αφελείς όταν κάποιος ασχολείται με την ελληνική πραγματικότητα και την ηγεσία μας, είναι ακριβώς η αιτία της κατάστασης της ελληνικής πραγματικότητας και ηγεσίας. Για να επιστρέψω στον αρχικό μου συλλογισμό, ο λόγος που θεωρώ ότι δεν είμαστε σε θέση να έχουμε την οποιαδήποτε επίδραση στο καθεστώς, είναι γιατί αρχικά δεν ξέρουμε τι θέλουμε σε ατομικό επίπεδο. 

Όσον αφορά την βίαια εκδήλωση, η άποψή μου είναι ότι μπορεί να αποφευχθεί. Ο αντίκτυπος μίας βίαιης επανάστασης μπορεί να ισοφαριστεί και να υπερκεραστεί από τον αντίκτυπο μία ειρηνικής επανάστασης. Αυτό γιατί όταν υπάρχει θυμός και βίαια, η εκάστοτε ηγεσία γνωρίζει ότι έχει να κάνει με άτομα στα οποία έχει σταματήσει η διαδικασία της σκέψης, έχουν κυριευτεί από κατακλυσμιαίο συναίσθημα και ως εκ τούτου δεν είναι κύριοι του εαυτού τους και επηρεάζονται πολύ εύκολα. Δεν νομίζω ότι είναι αναγκαίο να σταθώ στα σύγχρονα συστήματα χειραγώγησης και προπαγάνδας: υπάρχει λόγος που μετά από ένα μισάωρο τηλεθέασης αισθανόμαστε άθλια, αδύναμοι, παγιδευμένοι σε ένα αδιέξοδο. 

Ας φανταστούμε τώρα πολύ περισσότερα άτομα, ιδανικά όλα τα άτομα που μπορούν (δλδ, δεν εμποδίζονται σχετικά από την φυσική τους κατάσταση), να εκδηλώνουν την δυσαρέσκεια τους μη κάνοντας απολύτως τίποτα. Ακούγεται περίεργο, αλλά ενώπιον ενός συνόλου, ελεγχόμενου και με πλήρη συναίσθηση των πράξεων του, ο φόβος οποιουδήποτε ανδρείκελου και φυσικά η επακόλουθη καταλυτική δράση είναι εγγυημένη. Το πρόβλημά μας δεν είναι ότι δεν υπάρχει τρόπος, είναι ότι δεν είμαστε σε θέση να τον εφαρμόσουμε. 

Παρά την διάχυτη δυσαρέσκεια και τα μέτρα που μας αφορούν όλους, θα έχετε παρατηρήσει ότι ο καθένας διαδηλώνει και αιτείται το μακρύ του και το κοντό του. Δεν είναι αφέλεια να πιστεύει κανείς ότι αυτή η ίδια κυβέρνηση που όλοι απαξιώνουμε τόσο έντονα, μπορεί να δει το φως και να δράσει για να ικανοποιήσει τα αιτήματα οποιουδήποτε κλάδου ή μερίδας; Είναι. Αλλά φυσικά αυτή είναι η αποκλειστική  μορφή διαμαρτυρίας στην οποία αναλωνόμαστε. Ή ο θυμός ενάντια σε εξωτερικούς εχθρούς που μας πασάρουν για να αποσπάσουν την προσοχή μας. Δεν αναφέρομαι σε κάποια θεωρία συνωμοσίας. Απλώς, αν πιστεύουμε ότι για την κατάσταση της Ελλάδας φταίνε οι μετανάστες, η Μέρκελ, οι Αμερικάνοι, οι Γερμανοί, οι εξωγήινοι, αυτό που καταφέρνουμε είναι να χάσουμε την μπάλα από τα μάτια μας και να φάμε το γκολ στην μάπα.

Οι έντονες πιέσεις που μας ασκούνται καλό θα ήταν να μας βοηθήσουν να συνειδητοποιήσουμε ότι ουσιαστικά το αίτημα είναι οικουμενικό και είναι μόνο ένα: εκ βάθρων αλλαγή του τρόπου διακυβέρνησης μας. Εφόσον δεν συνειδητοποιούμε ότι για να γίνει αυτό πρέπει και να σκεφτούμε και να δράσουμε όπως ποτέ ως τώρα, ως ένα, είναι αδύνατο να το πετύχουμε. Όπως είπε και ο JFK:


"Αυτοί που καθιστούν την ειρηνική επανάσταση αδύνατη, θα καταστήσουν την βίαιη επανάσταση αναπόφευκτη".

Μην κοιτάτε αλλού, αυτοί είμαστε εμείς οι ίδιοι.


Monday, 24 October 2011

Η αλλαγή χωρίς αλλαγή
ή
η ομελέττα χωρίς αυγά




Μετά από ένα x χρονικό διάστημα που έχουμε περάσει μέσα σε αυτή την νέα γενικευμένη κατάσταση που ονομάζεται κρίση, τουλάχιστον οι περισσότεροι συμφωνούμε ότι είναι απαραίτητη κάποια αλλαγή. Είναι πάρα πολύ αστείο το πως αντιλαμβανόμαστε οι περισσότεροι την αλλαγή, ωστόσο.


Μιλάμε για αλλαγή στο σύστημα, αλλά δεν θέλουμε να χάσουμε την δουλειά μας, να δουλεύουμε περισσότερες ώρες, να αναπροσαρμοστεί ο μισθός μας, να αλλάξουμε δουλειά για να κάνουμε κάτι πιο χρήσιμο, να αλλάξουμε τόπο κατοικίας για να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που αγαπούμε. Με άλλα λόγια θέλουμε να αλλάξουν τα πάντα, χωρίς να αλλάξουμε  τίποτα.


Μιλάμε για αλλαγή στην παιδεία, αλλά συνεχίζουμε να πιέζουμε το παιδί μας που με το ζόρι περνάει τα μαθηματικά στην α' γυμνασίου και ως την γ' γυμνασίου με το ζόρι περνάει όποιοδήποτε μάθημα, να περάσει στο παν/μιο και να ακολουθήσει μία συγκεκριμένη καριέρα που εμείς θεωρούμε κατάλληλη.


Μιλάμε για το χάλι της παιδείας, αλλά ξοδεύουμε περιουσίες σε φροντιστήρια. Θα  δώσω μία σειρά 7 απλών βημάτων για να δούμε πως εν δυνάμει θα μπορούσε να αλλάξει αυτό, αλλά ότι ουσιαστικά πρέπει να αλλάξει για να αλλάξει:


  1. απολύεστε ή σας γίνεται μείωση μισθού
  2. δεν έχετε λεφτά να πληρώνετε τα φροντιστήρια των παιδιών σας πλέον
  3. τα φροντιστήρια δεν έχουν πλέον πελατεία
  4. κάνουν απολύσεις
  5. ο αριθμός των άνεργων καθηγητών και γονιών που βλέπουν ότι το παιδί τους (που πλέον δεν έχει την πολυτέλεια του φροντιστηρίου) παραμένει ένα τούβλο και μισό παρά τις ώρες που περνάει στο σχολείο, αυξάνεται
  6. οι της κατηγορίας 5. αρχίζουν και πιέζουν για αξιολόγηση των επαγγελματιών της εκπαίδευσης (είναι τυχαίο που οι καθηγητές στα φροντιστήρα γαμούν και δέρνουν και μόλις διοριστούν χάνουν την αίγλη τους;)
  7. κρύος ιδρώτας αρχίζει να κόβει τους της κατηγορίας 6. και ή αρχίζουν να κάνουν την δουλειά τους σωστά ή αρχίζουν να κάνουν κάποια δουλεία που τους ταιριάζει περισσότερο
  8. τα παιδιά μας έχουν καλύτερη δωρεάν παιδεία
  9. η ιδέα ότι υπάρχουν καλά και κακά επαγγέλματα αντικαθίσταται από την ιδέα ότι υπάρχουν κατάλληλα και λιγότερο κατάλληλα επαγγέλματα για κάποιον


Μιλάμε για κοινωνική συνείδηση και αλλαγή του τρόπου που συμπεριφερόμαστε ως πολίτες και συμπολίτες, αλλά ο σωρός με τα σκουπίδια απέναντι από το μπαλκόνι μου υψώνεται ολοένα κι απειλητικότερα γιατί αν κρατήσουμε τις σακούλες με τα σκουπίδια στο μπαλκόνι μας μέχρι να λήξει η απεργία θα μας πέσει ο κώλος και θα χαλάσει η εικόνα του μπαλκονιού μας. Σιγά μη το σκεφτούμε καν.


Μιλάμε για αλλαγή στον τρόπο διακυβέρνησης, αλλά τα μόνα διαδεδομένα (και καταδεικνύοντα την πλήρη αποτυχία του παρόντος συστήματος, εφόσον έχει παράγει όντα τα οποία έχουν μυαλό αλλά δεν έχουν την ικανότητα να το χρησιμοποιήσουν αν δεν τους δώσει κάποιος ένα εγχειρίδιο οδηγιών χρήσης) σχόλια είναι "μία χούντα θα μας σώσει" και "δεν υπάρχουν ηγέτες".


Έχω νέα: οι δικατορίες είναι πολυδοκιμασμένο σύστημα που έχει αποτύχει. Εγώ ντρέπομαι για την παντελή έλλειψη δημιουργικότητας που μας διακρίνει αφού το μόνο που μπορούμε να σκεφτούμε για την αλλαγή του παρόντος τρόπου διακυβέρνησης είναι μία φράση που μάθαμε να παπαγαλίζουμε, πιθανώς από ανθρώπους που την έλεγαν γιατί όσο μαύρα κι αν ήταν τα χρόνια της δικτατορίας, ίσως είχαν συνδεθεί με την νεότητα και την άνθισή τους. Ή ίσως στην προσπάθεια τους για ανατροπή της δικτατορίας είχαν νιώσει πιο ζωντανοί από ποτέ. Εμείς δεν είμαστε αυτοί.


Έχω νέα 2: φυσικά  και δεν υπάρχουν ηγέτες. Είναι απασχολημένοι να κλαίγονται ότι δεν υπάρχουν ηγέτες και να περιμένουν κάποιον να τους δείξει τον δρόμο και να αναλάβει την ευθύνη των επιλογών τους.


Για να είναι κάποιος ηγέτης πρέπει προπαντώς να μην φοβάται. Και πρωτίστως να μπορεί να ηγηθεί του εαυτού του. Εμείς τρέμουμε την απώλεια της ευδαιμονίας μας που ήδη έχει αποδειχτεί επίπλαστη. Τρέμουμε να ξεχωρίσουμε. Τρέμουμε να δημιουργήσουμε. Τρέμουμε να φωνάξουμε "ο βασιλιάς είναι γυμνός". Τρέμουμε να σπάσουμε τα αυγά για να φτιάξουμε την καινούρια ομελέττα, κι ως εκ τούτου παραμένουμε νηστικοί.


Μιλάμε για τις απόψεις μας, για τις ιδέες μας, για ότι μαλακία ή ευφυέστατη ιδέα μας περνάει από το νου. Θα κάνω μία απλή πρόταση. Ας δοκιμάσουμε απλώς να πράττουμε βάσει αυτών που λέμε ότι πιστεύουμε. Χωρίς φόβο. Κι ας δούμε που θα οδηγηθούμε κι αν όντως τελικά χρειαζόμαστε μία δικτατορία ή έναν ηγέτη για να προχωρήσουμε.

Sunday, 23 October 2011

Hope. Supercalifragilisticexpialidocious!

A ma zing talk by Eva Geroulis. Was given at the TEDx Academy conference in Athens a couple weeks ago. I love the idea, it's brimming with potential as is our wonderfully turbulent era. Enjoy!



Friday, 7 October 2011

Σύσταση Αστρολογικού Συλλόγου στην Αθήνα



Με ενθουσιασμό και συνενωτικό πνεύμα, πραγματοποιήθηκε χθες το απόγευμα η σύσταση αστρολογικού συλλόγου, με τίτλο «Πάμε αστρολογία».

Η ομάδα Ελλήνων Αστρολόγων αλλά και απλών μελετητών της αστρολογίας, πήραν επίσης την πρωτοβουλία να ανακηρύξουν το έτος 2012 ως ΕΤΟΣ ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑΣ.

 
Είμαστε ιδιαίτερα χαρούμενοι αφού το ξεκίνημα αυτό, ανοίγει διάπλατα τις αστρολογικές πόρτες στην Ελλάδα και κάτω από αυτή την ομπρέλα, θα μπορέσουμε να ενωθούμε προς όφελος της αστρολογικής γνώσης, χωρίς προσωπικές εμπάθειες και συμφέροντα.


Στα πλαίσια ίδρυσης του αστρολογικού αυτού συλλόγου, θα πραγματοποιηθούν στο μέλλον εκδηλώσεις, σεμινάρια και συνέδρια, με πρώτο αυτό που θα πραγματοποιηθεί στις 12 και 13 Νοεμβρίου.

Την προσπάθεια αυτή συνυπέγραψαν χθες οι ακόλουθοι:

Αλεξοπούλου Τίνα

Άρχος Χρήστος

Βασιλόπουλος Γιώργος

Βατικιώτη Ελίνα

Βλαχοπούλου Κωνσταντίνα

Γαλανού Ξένου Μαίρη

Ζαχαριάδου Εβίτα

Ζαχαριάδου Τίνα

Κόντη Βάσια

Κλαδή Νανά

Κορωνάκης Δημήτρης

Κουρή Στέλλα

Ματσώτας Θανάσης

Μπαρδόπουλος Γιάννης

Μπήλιου Άση

Παϊζης Χρήστος

Πανόπουλος Γιώργος

Πάντζαλη Ματίνα

Παπασταύρου Λίντα

Πέτσιος Άγγελος

Ριζόπουλος Γιάννης

Ρούσσης Χρήστος

Σαλωνίκη Κατερίνα

Σαραντίδη Ελένη

Σιμαντόφ Ιωσήφ

Σχοινιωτάκη Βαρβάρα

Σωτηράκη Σμάρω

Τσάβδαρη Ελίνα

Χριστοδούλη Ολυμπία

Δεν μπόρεσαν να παρευρεθούν τα ακόλουθα μέλη, τα οποία θα υπογράψουν αργότερα.



Βασσάλου Πόπη
Ελευθεριάδης Πέτρος

Κατσικά Λίλλυ

Κολιοπάνου Ρένα

Κονδύλης Κώστας

Κωτούλα Θεοδοσία

Τζιβανάκης Μιχάλης
Τζιτζίνιας Γιάννης
 Karl - Heinz - Ottinger

Την ομάδα πρωτοβουλίας στηρίζει και η Κοραλλία Μόζορα από την Κύπρο, ενώ τις θερμές ευχές της και την υποστήριξη της στην όλη προσπάθεια διαβίβασε η Γιώτα Καλογερά.

Η ομάδα του «Πάμε αστρολογία»

Wednesday, 5 October 2011

Η Zωή είναι Πάντα, και Μόνο, Εδώ και Τώρα





Το μυστικό δεν είναι να κλαίμε την μοίρα μας για ότι μας συμβαίνει. Το μυστικό είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι, ό,τι μας συμβαίνει είναι μοναδικό, κι ανεπανάληπτο και καλό θα ήταν να το ρουφήξουμε ως το μεδούλι σαν εμπειρία. Για να μην χρειαστεί να μας ξανασυμβεί. Αυτό σε απάντηση όσων συνηθίζουν να μου απαντούν ότι η ανθρώπινη ιστορία κάνει κύκλους, όταν λέω ότι υπάρχει εξέλιξη, απλώς η ματιά μας είναι πολύ περιορισμένη. Η ανθρώπινη ιστορία κάνει κύκλους όταν η ανθρωπότητα δεν έχει μάθει το μάθημα της πάνω σε κάποιο θέμα.


Δεν βλέπω τηλεόραση, δεν ακούω ραδιόφωνο, διαβάζω μόνο Χρυσή Ευκαιρία γιατί ψάχνω για δουλειά. Η ενημέρωσή μου γίνεται μέσω φίλων και βάσει του αξιώματος "no news, is good news" σε συνδυασμό με το "τα κακά νέα μαθαίνονται". Μέχρι στιγμής παρατηρώ μέσα από συζητήσεις με φίλους που κάνουν τα ανωτέρω ότι τελούν υπό καθεστώς φόβου καθώς εκτυλίσσεται μία συνεπής και πολυδάπανη εκστρατεία που έχει σαν αποτέλεσμα ο μέσος άνθρωπος να νιώθει πραγματικά την "δαμόκλειο σπάθη" να κρέμεται πάνω από το κεφάλι του.


Φυσικά δεν διαφωνώ ότι οι συνθήκες είναι δύσκολες κι ούτε κλείνω τα μάτια μου στην πραγματικότητα, απλώς είμαι υπέρμαχος του ότι δεν χρειάζεται κανείς να ανησυχεί για κάτι που ακόμη δεν έχει συμβεί, ειδικά εφόσον όλοι διατεινόμαστε ότι βρίθουμε προβλημάτων που χρήζουν πολύ αμεσότερης αντιμετώπισης από το "πρόκειται να". Επιπλέον η ζωή μου έχει αποδείξει ότι αυτά που μου φέρνει είναι μακράν πιο ευφάνταστα από οποιοδήποτε σενάριο μπορώ να κάνω και ότι πάντα, μα πάντα, αν το επιθυμώ, βρίσκω τον ψυχικό πόρο, την στιγμή που συμβαίνει το γεγονός, ούτε πριν, ούτε μετά, για να το αντιμετωπίσω.


Το να ασχολείται ο άνθρωπος με το μέλλον και το παρελθόν είναι επιλογή του και φυσικά είναι αριστοτεχνική φυγοπονία. Η ζωή είναι πάντα παρόν. Ποτέ δεν ζούμε τίποτα ούτε σε παρελθοντικό, ούτε σε μελλοντικό χρόνο. Η αξία του παρελθόντος μας συνίσταται ουσιαστικά στο ότι μπορεί να μας δείξει την πορεία μας μέχρι το παρόν μας. Αν είμαστε ευχαριστημένοι από την παρούσα θέση μας, τότε δεν χρειάζεται πια να ασχολούμαστε με το παρελθόν. Αν δεν είμαστε, η μόνη λειτουργία του παρελθόντος είναι να μας υποδείξει τα λάθη μας. Προσοχή, όχι τα λάθη των άλλων, το ότι "μας αδίκησαν" κτλ κτλ., τα λάθη μας. Αν είμαστε έτοιμοι να τα δούμε κατάματα, το παρελθόν είναι εξαιρετικό εργαλείο: είναι ένα εγχειρίδιο συμπεριφορών προς αποφυγή. Φυσικά και οι περισσότεροι δεν είμαστε σε θέση να το κάνουμε, γιατί τότε θα έπρεπε να αναλάβουμε την ευθύνη των πράξεων, των επιλογών, των λόγων, των σκέψεων και φυσικά της παρούσας μας κατάστασης και κατ'επέκταση της παρούσας κοινωνικής κατάστασης την οποία βιώνουμε, συνδημιουργήσαμε και συναπαρτίζουμε.


Το μέλλον τώρα. Εδώ δυστυχώς δεν μπορώ να μιλήσω ιδιαίτερα αντικειμενικά γιατί οι προσωπικές μου εμπειρίες με έχουν στιγματίσει και βασικά μπορούν να συνοψιστούν στην ακόλουθη φράση:



Δηλαδή: «η ζωή είναι μακράν πιο αλλόκοτη από οτιδήποτε μπορεί να εφεύρει ο νους». Προσωπικά οι ανατροπές που έχω ζήσει στα σχέδια μου ως τώρα με έχουν οδηγήσει απλώς στο να θεωρώ το οποιοδήποτε σχέδιο μου μία από τις άπειρες πιθανότητες για το μέλλον και ως εκ τούτου να μην αναλώνω και πολλή παραπάνω ενέργεια σε αυτές τις πιθανότητες. Φυσικά και έχω στόχους και κάνω σχέδια. Απλώς δεν επενδύομαι ολοκληρωτικά σε κανέναν στόχο και σε κανένα σχέδιο. Έτσι, αν αυτά ματαιωθούν, μεταμορφωθούν, αναβληθούν πετύχουν πέρα από κάθε πρόβλεψη ή οτιδήποτε άλλο, δεν νιώθω να κατακερματίζεται και το είναι μου μαζί τους.


Εν τέλει έχω και καλύτερα πράγματα να κάνω από το να επενδύομαι και να ανησυχώ για καταστάσεις που δεν βρίσκονται μπροστά μου και να ξοδεύω τις μοναδικές στιγμές του παρόντος μου στο να ανησυχώ για τον νόμο των πιθανοτήτων (ο οποίος παρεμπιπτόντως, δεν λειτουργεί, θα το καταλάβετε αν απλά εξετάσετε πόσες φορές στην ζωή σας, σας έχουν συμβεί τα πιο απίθανα πράγματα. Όχι, δεν είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Πόσες εξαιρέσεις πια; Ούτε η κλίση των ανωμάλων της αρχαίας ελληνικής να ήταν).