Thursday, 30 June 2011


Μια μικρή θολουρίτσα έχει μας,
και δεν είναι από τα δακρυγονα

Μέχρι προ ημερών, η πλειοψηφία των σκέψεων που συνδέονταν με τους «αγανακτισμένους» είχε να κάνει με ανάληψη της ατομικής ευθύνης, μη-βία, ουσιαστική ενότητα και ουσιαστική δημοκρατία. Εδώ και 2 μέρες ότι βλέπω σχετικά με τους αγανακτισμένους έχει να κάνει με το μένος έναντι τεσσάρων οντοτήτων: των «μπάτσων», των «γουρουνιών», των «πολιτικών» και του «κράτους».



Για μένα είναι ξεκάθαρο ότι αν το άτομο αναλάβει την προσωπική του ευθύνη σταματάει να ασχολείται με τους «άλλους», όποιοι κι αν είναι αυτοί, ακόμη κι αν αυτό το οποίο εκπροσωπούν/σκέφτονται/για το οποίο εργάζονται/είναι, αντιπαρέρχεται ό, τι το άτομο πρεσβεύει.


Για μένα είναι ξεκάθαρο ότι το "κράτος", το "σύστημα", η "κοινωνία" κτλ. είναι ταυτόσημα με εμένα γιατί από μένα αποτελούνται και από τις πράξεις μου καθορίζονται. Όχι, δεν έχω ψευδαισθήσεις μεγαλείου, απλώς δεν μπορώ να μιλώ για κάτι του οποίου είμαι μέρος σαν να είναι έξω από μένα, αυτό είναι ανοησία.


Για μένα είναι ξεκάθαρο ότι μη-βία σημαίνει ότι δεν προβαίνω σε πράξεις βίας, ακόμη κι όταν αντιμετωπίζω βία (όχι, δεν θα ξοδέψω παραπάνω χώρο για τα περί αυτοάμυνας κτλ κτλ).


Για μένα είναι ξεκάθαρο ότι η λέξη «ενότητα» δεν λειτουργεί με ημίμετρα, δεν μπορεί λοιπόν να αφήνει κανέναν απ’ έξω. Όταν αφήνει, δεν μιλάμε για ενότητα, μιλάμε για μια άλλη κατάσταση την οποία μπορούμε ωστόσο να λέμε Κολοκυθάκι , χάριν σαφήνειας.


Για μένα είναι ξεκάθαρο ότι είναι πάρα πολύ εύκολο να τα βάλεις με τον οποιονδήποτε όχλο, ό, τι κι αν αντιπροσωπεύει ο εκάστοτε όχλος. Βέβαια, συνήθως, ο όχλος αντιπροσωπεύει μόνο μία ανεξέλεγκτη συναισθηματική αντίδραση σε ένα εξωτερικό ερέθισμα. Ένα ερέθισμα που προκαλείται ακριβώς ώστε τα σκεπτόμενα άτομα, να γίνουν αδιακρίτως αισθανόμενος, και πανεύκολα κατευθυνόμενος, όχλος.