Sunday, 29 May 2011

Τελικά... μήπως φταίνε τα φεγγάρια;



Τις τελευταίες ημέρες έχω διαβάσει πολλές δημοσιεύσεις σε σχέση με την παρούσα κατάσταση στην Ελλάδα και παγκοσμίως. Από εναλλακτικές ή μη οικονομικές/πολιτικές/κοινωνικές/φιλοσοφικές αναλύσεις, λογοτεχνία ορμώμενη από τις τρέχουσες συνθήκες μέχρι μανιφέστα μίας νέας τάξης πραγμάτων και μίας νέας δημοκρατίας. Με χαροποιούν ιδιαίτερα αυτά που υποδεικνύουν με σαφήνεια έναν δρόμο διαφορετικό, καθώς τον τοποθετούν να περνά μέσα από την συνειδητοποίηση και ανάληψη της προσωπικής ευθύνης ως προαγγέλου μίας συλλογικότερης αλλαγής. Αδυνατώ ωστόσο να καταλάβω πως είναι δυνατόν άτομα τα οποία είναι αρκούντως προβληματισμένα και «ανοιχτά» ώστε να κάνουν έρευνα πάνω στα βαθύτερα αίτια μίας κατάστασης να είναι ταυτόχρονα αρκούντως περιχαρακωμένα σε παρωχημένες αντιλήψεις ώστε να επιχειρούν να στριμώχνουν το όποιο αξιόλογο εύρημα τους σε παλιά, στενά κουτάκια. Ας γίνω πιο συγκεκριμένη.


Διαβάζω για τα βαθύτερα αίτια της κρίσης και μετά από, αληθινά, αποκαλυπτικές αναλύσεις μηχανισμών βλέπω τα πάντα να συγκλίνουν προς την ενοχοποίηση μία συγκεκριμένης ομάδας, είτε αυτή λέγεται έθνος, είτε τάξη, είτε όμιλος εταιρειών, είτε όπως αλλιώς θέλει ο εκάστοτε γράφοντας. Διαβάζω για πιθανές διεξόδους από την τρέχουσα κρίση και βλέπω την αρχική, και θριαμβευτική, συνειδητοποίηση της κενότητας στην οποία διαβιούμε εδώ και καιρό να χαραμίζεται για να καταλήξει στον καταθλιπτικό και εξαρτητικό εναγκαλισμό ενός διαφορετικού, αλλά πάντα γνώριμου δαίμονα.


Μεγάλο θράσος. Ύβρις, άπειρη έλλειψη φαντασίας και ανάλωση του απέραντου δυναμικού του ανθρώπου το να πιστεύει κανείς ότι για ότι μπορεί να βρει στον δρόμο του θα λειτουργήσει το γνώριμο. Μα πως είναι δυνατόν; Δηλαδή πόσες χιλιάδες ακόμη χρόνια αποτυχίας και μαθηματικής κατάληξης σε κρίσεις πρέπει ακόμη να παρέλθουν για να συνειδητοποιήσουμε ως ανθρωπότητα ότι τα α, β, γ, δ, ε κτλ κτλ που έχουμε ήδη δοκιμάσει δεν λειτουργούν; Ότι δεν θα λειτουργήσουν ακόμη κι αν τους φορέσουμε άλλο κοστουμάκι και τα βαφτίσουμε Μπάμπη; Ότι είμαστε άπειρα δημιουργικοί και μπορούμε να γίνουμε αρχιτέκτονες υπέροχων καινών σχημάτων αντί για συντηρητές παλιών κενών σχημάτων;


Έχω κουραστεί να διαβάζω για το πώς οι Εβραίοι/Γερμανοί/Αμερικάνοι/Εξωγήινοι/ο Θεός/η Εκκλησία/οι Γονείς/τα Παιδιά/οι Δάσκαλοι/το Σύστημα και όποια άλλη μορφή αρχής ή εξουσίας έχει βασανίσει τον εκάστοτε γράφοντα είναι ο Αντίχριστος και φταίει για όλα. Δηλαδή παντελής έλλειψη θάρρους πια; Μα να μην μπορούμε με τίποτα να κοιτάξουμε τον εαυτό μας και να παραδεχτούμε ότι x φορές, σε x περιστάσεις λειτουργήσαμε ως άτομα ακριβώς όπως ένας Εβραίος/Γερμανός/Αμερικάνος/Εξωγήινος κ.ο.κ.; Γιατί; Δηλαδή τι είναι αυτό που τόσο φοβόμαστε ότι θα χάσουμε; Το αλάθητο; Αφήστε το, δεν το’χουμε ως είδος, ως γνωστόν «ανθρώπινο το σφάλλειν». Το κύρος; Τα χρήματα; Η θέση; Εντάξει, κατανοητό, είναι να φοβάται κανείς λιγουλάκι μη τα χάσει όλα αυτά. Υπάρχει όμως ένα έξοχο παραμύθι που λέγεται «τα καινούρια ρούχα του βασιλιά». Το γνωρίζουμε μάλλον όλοι. Τι γίνεται λοιπόν την στιγμή που ότι έχουμε χτίσει γύρω μας παύει να μας καλύπτει; Τι γίνεται όταν όλες οι δικλείδες ασφαλείας μας παραβιάζονται και μένουμε σαστισμένοι μέσα στη γύμνια μας, που πια γίνεται αντιληπτή από εμάς/λίγους/όλους; Θα σας πω.


Είτε συνεχίζουμε να το «παίζουμε» βάλλοντας εναντίον οποιουδήποτε θεωρούμε υπεύθυνο για την αποκάλυψη της γύμνιας μας, και κουβαλώντας βέβαια πάντα πια μέσα μας τη συνείδηση του κενού μας και το μίσος για τον προαναφερθέντα υπεύθυνο και εσσαεί εγκλωβιζόμαστε στην επανάληψη της παράστασης ή γυμνοί όλοι μέσα στην γύμνια μας, συνειδητοποιούμε την ακατάλυτη ενότητα. Συνειδητοποιούμε ότι τίποτα παραπάνω δεν μετράει από την ανθρώπινη υπόσταση μας τελικά, από την ύπαρξη μας ως αξιοπρεπών ανθρώπινων όντων γιατί αυτή μας κάνει ευτυχισμένους και δεν χρειάζεται ούτε καταθέσεις στην τράπεζα ούτε τεμενάδες για να συντηρηθεί. Και, το τονίζω,  από αυτήν έχουμε όλοι.


Και, έλεος, το κάνουμε ο καθένας για τον εαυτό του  και σταματούμε πλέον να χρειαζόμαστε μέτρο σύγκρισης για τον αυτοκαθορισμό μας. Εγώ πια δεν γουστάρω να νιώθω σαν υπάνθρωπος που κάνω πράγματα γιατί τα κάνουν και οι άλλοι και ακόμη λιγότερο για το τι θα πούνε οι άλλοι. Θέλω να εκφράζω την ατομικότητα μου μέσα στην συνείδηση της ενότητας και να αφήνω στον καθένα τον χώρο για να κάνει το ίδιο.


Αν τώρα θελήσετε να επιχειρηματολογήσουμε για ακραία ή όχι τόσο ακραία περιστατικά, θα πω αναφερόμενη στην παραπάνω παράγραφο, ότι ποσώς με ενδιαφέρει ή με καθορίζει το τι κάνουν οι άλλοι. Προτιμώ να έχω συνείδηση κι ευθύνη του εαυτού μου ως μονάδας μέσα στην ακατάλυτη ενότητα των πάντων, και προσωπικά, αυτό μου αρκεί.