Friday, 23 December 2011

Saturday, 26 November 2011

Ένα Διαζύγιο, τα Χριστούγεννα και η Κανονικότητα




Πρόσφατα είχα μία συζήτηση όπου άκουσα την έκφραση «κι εμένα μου άρεσαν τα Χριστούγεννα, αλλά μετά το διαζύγιο κατάλαβα ότι είχα μία εσφαλμένη θεώρηση της πραγματικότητας». Η πρώτη μου σκέψη ήταν «τι κρίμα», να επιτρέψεις σε οτιδήποτε να σου χαλάσει κάτι όμορφο. Η δεύτερη σκέψη μου ήταν ότι δεχόμαστε, συνήθως αδιαμαρτύρητα, να χαρακτηρίζονται προσωπικές μας θεωρήσεις του κόσμου ως «παιδιάστικες», «παράλογες», «χαζές», «μη φυσιολογικές» κι ένα σωρό παρόμοια. Όμως, τελικά, ποιος ορίζει το κανονικό; Ποιος ορίζει το φυσιολογικό, το αποδεκτό, το ενήλικο; Η πλέον πρόχειρη απάντηση είναι: η μάζα. Η πλέον πρόχειρη αντίδραση σε αυτό πάλι, είναι: «η ίδια μάζα που έχει φέρει τον κόσμο μας στο παρόν χάλι του;» Κι αν ναι, γιατί θα έπρεπε οποιοσδήποτε από εμάς να επιδεικνύει σεβασμό, να λαμβάνει υπόψη του ή να αφήνεται να καθοριστεί από μια τέτοιου είδους κανονικότητα;


Προτιμώ να μπορώ να βλέπω άπειρους δρόμους να ανοίγονται μπροστά μου ακόμη κι αν η μάζα θεωρεί τις καταστάσεις αδιέξοδες. Προτιμώ να πιστεύω ότι μπορώ να καταφέρω υπέροχα πράγματα με σχεδόν μηδενικά εφόδια. Προτιμώ να γελάω με τις τρικλοποδιές που μου βάζει η ζωή ή που βάζω η ίδια στον εαυτό μου. Προτιμώ να είμαι ευτυχισμένη σε πείσμα κάθε εξωτερικής πίεσης ή δυσχέρειας. Προτιμώ η ποιότητα της ζωής μου να καθορίζεται από την ποιότητα της διάθεσης μου όταν ξυπνάω το πρωί, από την ποιότητα των φίλων μου, από την ποιότητα του ανθρώπου που είμαι, και του ανθρώπου που μπορώ να γίνω, σε πείσμα κάθε προσταγής του lifestyle. Προτιμώ να αισθάνομαι έναν πυρήνα βεβαιότητας τόσο ακλόνητο εντός μου, ώστε να μπορώ να σταθώ στο ύψος κάθε περίστασης και να ανταπεξέρθω σε κάθε πρόκληση, πελώρια ή μικροσκοπική. Εσείς;






Saturday, 5 November 2011

Go Julian Assange!




“Κάθε φορά που γινόμαστε μάρτυρες μίας αδικίας και δεν δρούμε, εκπαιδεύουμε την προσωπικότητά μας να παραμένει απαθής στην παρουσία της και ως εκ τούτου χάνουμε σταδιακά κάθε δυνατότητα να υπερασπίζουμε τον εαυτό μας και αυτούς που αγαπουμε. Σε μία μοντέρνα οικονομία είναι αδύνατο να διαχωρίσουμε τον εαυτό μας από την αδικία.


Αν έχουμε μυαλό ή θάρρος, τότε είμαστε ευλογημένοι και καλούμαστε να μην κατασπαταλήσουμε αυτές τις ποιότητες, χάσκοντας μπροστά στις ιδέες άλλων, κερδίζοντας διαγωνισμούς του κώλου, βελτιώνοντας την αποδοτικότητα της νεο-επιχειρησιακής πολιτείας ή καταδυόμενοι στον σκοταδισμό, παρά να αποδείξουμε την ρώμη των ταλέντων μας στο πρόσωπο των ισχυρότερων εχθρών της αγάπης που μπορούμε να βρούμε.


Αν έχουμε μόνο μία ζωή, τότε ας είναι μία τολμηρή περιπέτεια που τροφοδοτείται από όλες τις δυνάμεις μας. Ας είναι στο πλάι ομοίων μας, για των οποίων την καρδιά και το κεφάλι μπορούμε να είμαστε περήφανοι. Ας ευφράνει η αρχή της ιστορίας μας τα αυτιά των εγγονιών μας, μα το τέλος της τα αεικίνητα μάτια τους.


Το σύμπαν ολόκληρο ή η δομή που το αντιλαμβάνεται είναι άξιος αντίπαλος, μας όσο και να πασχίζω δεν μπορώ να ξεφύγω τον ήχο των ανθρώπων που υποφέρουν. Ίσως όταν θα'μαι γέρος, θα ανακουφίζομαι ιδιαίτερα σουλατσάροντας μέσα σε ένα εργαστήριο, μιλώντας ήρεμα σε φοιτητές τα καλοκαιρινά απογεύματα και θα αποδέχομαι αμέριμνα τα δεινά του κόσμου. Όχι τώρα όμως. Οι άνθρωποι στην ακμή τους, αν έχουν φρονήματα έχουν καθήκον να ενεργήσουν βάσει αυτών".


Julian Assange-Ιδρυτής του Wikileaks

-----------------------------------------------------------------------------------------------
“Every time we witness an injustice and do not act, we train our character to be passive in its presence and thereby eventually lose all ability to defend ourselves and those we love. In a modern economy it is impossible to seal oneself off from injustice.


If we have brains or courage, then we are blessed and called on not to frit these qualities away, standing agape at the ideas of others, winning pissing contests, improving the efficiencies of the neo-corporate state, or immersing ourselves in obscuranta, but rather to prove the vigor of our talents against the strongest opponents of love we can find.


If we can only live once, then let it be a daring adventure that draws on all our powers. Let it be with similar types whose hearts and heads we may be proud of. Let our grandchildren delight to find the start of our stories in their ears but the endings all around in their wandering eyes.


The whole universe or the structure that perceives it is a worthy opponent, but try as I may I can not escape the sound of suffering. Perhaps as an old man I will take great comfort in pottering around in a lab and gently talking to students in the summer evening and will accept suffering with insouciance. But not now; men in their prime, if they have convictions are tasked to act on them.”


Julian Assange, founder of Wikileaks




Friday, 28 October 2011

Πως να ανατρέψετε την (άχρηστη) κυβέρνησή σας


Goat gang, Marianna Katsoulidi
www.marianna-katsoulidi.com

Σήμερα ξύπνησα και ο προβληματισμός μου στρεφόταν γύρω από το τι να φορέσω το βράδυ που θα βγω και από τους ειρηνικούς τρόπους που υπάρχουν για να ανατραπεί μία κυβέρνηση. Δεν ξέρω ακόμη τι θα βάλω το βράδυ, αλλά πάντως γνωρίζω ότι επί του παρόντος δεν υπάρχει πλέον άξια ανατροπής κυβέρνηση από την ελληνική.  Μετά από αρκετά μακροσκελή συλλογισμό,  κατέληξα ότι ουσιαστικά δεν υπάρχει άλλος ειρηνικός τρόπος για την ανατροπή μίας κυβέρνησης εκτός από μία οποιαδήποτε μαζική εκδήλωση δυσαρέσκειας των πολιτών της. Το πρόβλημα είναι αν αυτοί οι πολίτες είναι σε θέση να εκδηλωθούν μαζικά, ειρηνικά και έξυπνα ταυτόχρονα. Μέχρι στιγμής, έχουμε αποδείξει πως όχι. 

Η συνολική έγνοια των κυβερνώντων σήμερα είναι να μην τους δημιουργούν πρόβλημα οι συνθήκες. Σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να αυταπατόμαστε και να νομίζουμε ότι οι αποφάσεις της σημερινής μας ηγεσίας αποσκοπούν σε κάτι άλλο πέραν του να διασφαλίσουν την βολή και κατάσταση των ανθρώπων που τις παίρνουν και ίσως του στενού τους κύκλου. Οι λόγοι για τους οποίους προσωπικά το πιστεύω είναι οι εξής δύο: 

α) όταν κάποιος διατείνεται ότι μία απόφασή του είναι για το καλό της χώρας, καλό θα ήταν να έχει εξασφαλίσει εκ των προτέρων, δια της πολιτικής του, την ύπαρξη της χώρας και των πολιτών της, ώστε να μπορέσουν να ωφεληθούν από την απόφαση του

β) ο ίδιος αυτός άνθρωπος θα έπρεπε να είναι ο πρώτος που θα πρόσφερε ότι έχει και δεν έχει καθώς και την προσωπική του εργασία σε όσους πλήττουν βαρύτερα οι αποφάσεις του (είναι πλήρως αποδεκτό ότι θα υπάρξουν και άτομα που θα πληγούν. Για τους λόγους μπορείτε να ανατρέξετε εδώ).

Το ότι αυτοί οι λόγοι φαίνονται αφελείς όταν κάποιος ασχολείται με την ελληνική πραγματικότητα και την ηγεσία μας, είναι ακριβώς η αιτία της κατάστασης της ελληνικής πραγματικότητας και ηγεσίας. Για να επιστρέψω στον αρχικό μου συλλογισμό, ο λόγος που θεωρώ ότι δεν είμαστε σε θέση να έχουμε την οποιαδήποτε επίδραση στο καθεστώς, είναι γιατί αρχικά δεν ξέρουμε τι θέλουμε σε ατομικό επίπεδο. 

Όσον αφορά την βίαια εκδήλωση, η άποψή μου είναι ότι μπορεί να αποφευχθεί. Ο αντίκτυπος μίας βίαιης επανάστασης μπορεί να ισοφαριστεί και να υπερκεραστεί από τον αντίκτυπο μία ειρηνικής επανάστασης. Αυτό γιατί όταν υπάρχει θυμός και βίαια, η εκάστοτε ηγεσία γνωρίζει ότι έχει να κάνει με άτομα στα οποία έχει σταματήσει η διαδικασία της σκέψης, έχουν κυριευτεί από κατακλυσμιαίο συναίσθημα και ως εκ τούτου δεν είναι κύριοι του εαυτού τους και επηρεάζονται πολύ εύκολα. Δεν νομίζω ότι είναι αναγκαίο να σταθώ στα σύγχρονα συστήματα χειραγώγησης και προπαγάνδας: υπάρχει λόγος που μετά από ένα μισάωρο τηλεθέασης αισθανόμαστε άθλια, αδύναμοι, παγιδευμένοι σε ένα αδιέξοδο. 

Ας φανταστούμε τώρα πολύ περισσότερα άτομα, ιδανικά όλα τα άτομα που μπορούν (δλδ, δεν εμποδίζονται σχετικά από την φυσική τους κατάσταση), να εκδηλώνουν την δυσαρέσκεια τους μη κάνοντας απολύτως τίποτα. Ακούγεται περίεργο, αλλά ενώπιον ενός συνόλου, ελεγχόμενου και με πλήρη συναίσθηση των πράξεων του, ο φόβος οποιουδήποτε ανδρείκελου και φυσικά η επακόλουθη καταλυτική δράση είναι εγγυημένη. Το πρόβλημά μας δεν είναι ότι δεν υπάρχει τρόπος, είναι ότι δεν είμαστε σε θέση να τον εφαρμόσουμε. 

Παρά την διάχυτη δυσαρέσκεια και τα μέτρα που μας αφορούν όλους, θα έχετε παρατηρήσει ότι ο καθένας διαδηλώνει και αιτείται το μακρύ του και το κοντό του. Δεν είναι αφέλεια να πιστεύει κανείς ότι αυτή η ίδια κυβέρνηση που όλοι απαξιώνουμε τόσο έντονα, μπορεί να δει το φως και να δράσει για να ικανοποιήσει τα αιτήματα οποιουδήποτε κλάδου ή μερίδας; Είναι. Αλλά φυσικά αυτή είναι η αποκλειστική  μορφή διαμαρτυρίας στην οποία αναλωνόμαστε. Ή ο θυμός ενάντια σε εξωτερικούς εχθρούς που μας πασάρουν για να αποσπάσουν την προσοχή μας. Δεν αναφέρομαι σε κάποια θεωρία συνωμοσίας. Απλώς, αν πιστεύουμε ότι για την κατάσταση της Ελλάδας φταίνε οι μετανάστες, η Μέρκελ, οι Αμερικάνοι, οι Γερμανοί, οι εξωγήινοι, αυτό που καταφέρνουμε είναι να χάσουμε την μπάλα από τα μάτια μας και να φάμε το γκολ στην μάπα.

Οι έντονες πιέσεις που μας ασκούνται καλό θα ήταν να μας βοηθήσουν να συνειδητοποιήσουμε ότι ουσιαστικά το αίτημα είναι οικουμενικό και είναι μόνο ένα: εκ βάθρων αλλαγή του τρόπου διακυβέρνησης μας. Εφόσον δεν συνειδητοποιούμε ότι για να γίνει αυτό πρέπει και να σκεφτούμε και να δράσουμε όπως ποτέ ως τώρα, ως ένα, είναι αδύνατο να το πετύχουμε. Όπως είπε και ο JFK:


"Αυτοί που καθιστούν την ειρηνική επανάσταση αδύνατη, θα καταστήσουν την βίαιη επανάσταση αναπόφευκτη".

Μην κοιτάτε αλλού, αυτοί είμαστε εμείς οι ίδιοι.


Monday, 24 October 2011

Η αλλαγή χωρίς αλλαγή
ή
η ομελέττα χωρίς αυγά




Μετά από ένα x χρονικό διάστημα που έχουμε περάσει μέσα σε αυτή την νέα γενικευμένη κατάσταση που ονομάζεται κρίση, τουλάχιστον οι περισσότεροι συμφωνούμε ότι είναι απαραίτητη κάποια αλλαγή. Είναι πάρα πολύ αστείο το πως αντιλαμβανόμαστε οι περισσότεροι την αλλαγή, ωστόσο.


Μιλάμε για αλλαγή στο σύστημα, αλλά δεν θέλουμε να χάσουμε την δουλειά μας, να δουλεύουμε περισσότερες ώρες, να αναπροσαρμοστεί ο μισθός μας, να αλλάξουμε δουλειά για να κάνουμε κάτι πιο χρήσιμο, να αλλάξουμε τόπο κατοικίας για να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που αγαπούμε. Με άλλα λόγια θέλουμε να αλλάξουν τα πάντα, χωρίς να αλλάξουμε  τίποτα.


Μιλάμε για αλλαγή στην παιδεία, αλλά συνεχίζουμε να πιέζουμε το παιδί μας που με το ζόρι περνάει τα μαθηματικά στην α' γυμνασίου και ως την γ' γυμνασίου με το ζόρι περνάει όποιοδήποτε μάθημα, να περάσει στο παν/μιο και να ακολουθήσει μία συγκεκριμένη καριέρα που εμείς θεωρούμε κατάλληλη.


Μιλάμε για το χάλι της παιδείας, αλλά ξοδεύουμε περιουσίες σε φροντιστήρια. Θα  δώσω μία σειρά 7 απλών βημάτων για να δούμε πως εν δυνάμει θα μπορούσε να αλλάξει αυτό, αλλά ότι ουσιαστικά πρέπει να αλλάξει για να αλλάξει:


  1. απολύεστε ή σας γίνεται μείωση μισθού
  2. δεν έχετε λεφτά να πληρώνετε τα φροντιστήρια των παιδιών σας πλέον
  3. τα φροντιστήρια δεν έχουν πλέον πελατεία
  4. κάνουν απολύσεις
  5. ο αριθμός των άνεργων καθηγητών και γονιών που βλέπουν ότι το παιδί τους (που πλέον δεν έχει την πολυτέλεια του φροντιστηρίου) παραμένει ένα τούβλο και μισό παρά τις ώρες που περνάει στο σχολείο, αυξάνεται
  6. οι της κατηγορίας 5. αρχίζουν και πιέζουν για αξιολόγηση των επαγγελματιών της εκπαίδευσης (είναι τυχαίο που οι καθηγητές στα φροντιστήρα γαμούν και δέρνουν και μόλις διοριστούν χάνουν την αίγλη τους;)
  7. κρύος ιδρώτας αρχίζει να κόβει τους της κατηγορίας 6. και ή αρχίζουν να κάνουν την δουλειά τους σωστά ή αρχίζουν να κάνουν κάποια δουλεία που τους ταιριάζει περισσότερο
  8. τα παιδιά μας έχουν καλύτερη δωρεάν παιδεία
  9. η ιδέα ότι υπάρχουν καλά και κακά επαγγέλματα αντικαθίσταται από την ιδέα ότι υπάρχουν κατάλληλα και λιγότερο κατάλληλα επαγγέλματα για κάποιον


Μιλάμε για κοινωνική συνείδηση και αλλαγή του τρόπου που συμπεριφερόμαστε ως πολίτες και συμπολίτες, αλλά ο σωρός με τα σκουπίδια απέναντι από το μπαλκόνι μου υψώνεται ολοένα κι απειλητικότερα γιατί αν κρατήσουμε τις σακούλες με τα σκουπίδια στο μπαλκόνι μας μέχρι να λήξει η απεργία θα μας πέσει ο κώλος και θα χαλάσει η εικόνα του μπαλκονιού μας. Σιγά μη το σκεφτούμε καν.


Μιλάμε για αλλαγή στον τρόπο διακυβέρνησης, αλλά τα μόνα διαδεδομένα (και καταδεικνύοντα την πλήρη αποτυχία του παρόντος συστήματος, εφόσον έχει παράγει όντα τα οποία έχουν μυαλό αλλά δεν έχουν την ικανότητα να το χρησιμοποιήσουν αν δεν τους δώσει κάποιος ένα εγχειρίδιο οδηγιών χρήσης) σχόλια είναι "μία χούντα θα μας σώσει" και "δεν υπάρχουν ηγέτες".


Έχω νέα: οι δικατορίες είναι πολυδοκιμασμένο σύστημα που έχει αποτύχει. Εγώ ντρέπομαι για την παντελή έλλειψη δημιουργικότητας που μας διακρίνει αφού το μόνο που μπορούμε να σκεφτούμε για την αλλαγή του παρόντος τρόπου διακυβέρνησης είναι μία φράση που μάθαμε να παπαγαλίζουμε, πιθανώς από ανθρώπους που την έλεγαν γιατί όσο μαύρα κι αν ήταν τα χρόνια της δικτατορίας, ίσως είχαν συνδεθεί με την νεότητα και την άνθισή τους. Ή ίσως στην προσπάθεια τους για ανατροπή της δικτατορίας είχαν νιώσει πιο ζωντανοί από ποτέ. Εμείς δεν είμαστε αυτοί.


Έχω νέα 2: φυσικά  και δεν υπάρχουν ηγέτες. Είναι απασχολημένοι να κλαίγονται ότι δεν υπάρχουν ηγέτες και να περιμένουν κάποιον να τους δείξει τον δρόμο και να αναλάβει την ευθύνη των επιλογών τους.


Για να είναι κάποιος ηγέτης πρέπει προπαντώς να μην φοβάται. Και πρωτίστως να μπορεί να ηγηθεί του εαυτού του. Εμείς τρέμουμε την απώλεια της ευδαιμονίας μας που ήδη έχει αποδειχτεί επίπλαστη. Τρέμουμε να ξεχωρίσουμε. Τρέμουμε να δημιουργήσουμε. Τρέμουμε να φωνάξουμε "ο βασιλιάς είναι γυμνός". Τρέμουμε να σπάσουμε τα αυγά για να φτιάξουμε την καινούρια ομελέττα, κι ως εκ τούτου παραμένουμε νηστικοί.


Μιλάμε για τις απόψεις μας, για τις ιδέες μας, για ότι μαλακία ή ευφυέστατη ιδέα μας περνάει από το νου. Θα κάνω μία απλή πρόταση. Ας δοκιμάσουμε απλώς να πράττουμε βάσει αυτών που λέμε ότι πιστεύουμε. Χωρίς φόβο. Κι ας δούμε που θα οδηγηθούμε κι αν όντως τελικά χρειαζόμαστε μία δικτατορία ή έναν ηγέτη για να προχωρήσουμε.

Sunday, 23 October 2011

Hope. Supercalifragilisticexpialidocious!

A ma zing talk by Eva Geroulis. Was given at the TEDx Academy conference in Athens a couple weeks ago. I love the idea, it's brimming with potential as is our wonderfully turbulent era. Enjoy!



Friday, 7 October 2011

Σύσταση Αστρολογικού Συλλόγου στην Αθήνα



Με ενθουσιασμό και συνενωτικό πνεύμα, πραγματοποιήθηκε χθες το απόγευμα η σύσταση αστρολογικού συλλόγου, με τίτλο «Πάμε αστρολογία».

Η ομάδα Ελλήνων Αστρολόγων αλλά και απλών μελετητών της αστρολογίας, πήραν επίσης την πρωτοβουλία να ανακηρύξουν το έτος 2012 ως ΕΤΟΣ ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑΣ.

 
Είμαστε ιδιαίτερα χαρούμενοι αφού το ξεκίνημα αυτό, ανοίγει διάπλατα τις αστρολογικές πόρτες στην Ελλάδα και κάτω από αυτή την ομπρέλα, θα μπορέσουμε να ενωθούμε προς όφελος της αστρολογικής γνώσης, χωρίς προσωπικές εμπάθειες και συμφέροντα.


Στα πλαίσια ίδρυσης του αστρολογικού αυτού συλλόγου, θα πραγματοποιηθούν στο μέλλον εκδηλώσεις, σεμινάρια και συνέδρια, με πρώτο αυτό που θα πραγματοποιηθεί στις 12 και 13 Νοεμβρίου.

Την προσπάθεια αυτή συνυπέγραψαν χθες οι ακόλουθοι:

Αλεξοπούλου Τίνα

Άρχος Χρήστος

Βασιλόπουλος Γιώργος

Βατικιώτη Ελίνα

Βλαχοπούλου Κωνσταντίνα

Γαλανού Ξένου Μαίρη

Ζαχαριάδου Εβίτα

Ζαχαριάδου Τίνα

Κόντη Βάσια

Κλαδή Νανά

Κορωνάκης Δημήτρης

Κουρή Στέλλα

Ματσώτας Θανάσης

Μπαρδόπουλος Γιάννης

Μπήλιου Άση

Παϊζης Χρήστος

Πανόπουλος Γιώργος

Πάντζαλη Ματίνα

Παπασταύρου Λίντα

Πέτσιος Άγγελος

Ριζόπουλος Γιάννης

Ρούσσης Χρήστος

Σαλωνίκη Κατερίνα

Σαραντίδη Ελένη

Σιμαντόφ Ιωσήφ

Σχοινιωτάκη Βαρβάρα

Σωτηράκη Σμάρω

Τσάβδαρη Ελίνα

Χριστοδούλη Ολυμπία

Δεν μπόρεσαν να παρευρεθούν τα ακόλουθα μέλη, τα οποία θα υπογράψουν αργότερα.



Βασσάλου Πόπη
Ελευθεριάδης Πέτρος

Κατσικά Λίλλυ

Κολιοπάνου Ρένα

Κονδύλης Κώστας

Κωτούλα Θεοδοσία

Τζιβανάκης Μιχάλης
Τζιτζίνιας Γιάννης
 Karl - Heinz - Ottinger

Την ομάδα πρωτοβουλίας στηρίζει και η Κοραλλία Μόζορα από την Κύπρο, ενώ τις θερμές ευχές της και την υποστήριξη της στην όλη προσπάθεια διαβίβασε η Γιώτα Καλογερά.

Η ομάδα του «Πάμε αστρολογία»

Wednesday, 5 October 2011

Η Zωή είναι Πάντα, και Μόνο, Εδώ και Τώρα





Το μυστικό δεν είναι να κλαίμε την μοίρα μας για ότι μας συμβαίνει. Το μυστικό είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι, ό,τι μας συμβαίνει είναι μοναδικό, κι ανεπανάληπτο και καλό θα ήταν να το ρουφήξουμε ως το μεδούλι σαν εμπειρία. Για να μην χρειαστεί να μας ξανασυμβεί. Αυτό σε απάντηση όσων συνηθίζουν να μου απαντούν ότι η ανθρώπινη ιστορία κάνει κύκλους, όταν λέω ότι υπάρχει εξέλιξη, απλώς η ματιά μας είναι πολύ περιορισμένη. Η ανθρώπινη ιστορία κάνει κύκλους όταν η ανθρωπότητα δεν έχει μάθει το μάθημα της πάνω σε κάποιο θέμα.


Δεν βλέπω τηλεόραση, δεν ακούω ραδιόφωνο, διαβάζω μόνο Χρυσή Ευκαιρία γιατί ψάχνω για δουλειά. Η ενημέρωσή μου γίνεται μέσω φίλων και βάσει του αξιώματος "no news, is good news" σε συνδυασμό με το "τα κακά νέα μαθαίνονται". Μέχρι στιγμής παρατηρώ μέσα από συζητήσεις με φίλους που κάνουν τα ανωτέρω ότι τελούν υπό καθεστώς φόβου καθώς εκτυλίσσεται μία συνεπής και πολυδάπανη εκστρατεία που έχει σαν αποτέλεσμα ο μέσος άνθρωπος να νιώθει πραγματικά την "δαμόκλειο σπάθη" να κρέμεται πάνω από το κεφάλι του.


Φυσικά δεν διαφωνώ ότι οι συνθήκες είναι δύσκολες κι ούτε κλείνω τα μάτια μου στην πραγματικότητα, απλώς είμαι υπέρμαχος του ότι δεν χρειάζεται κανείς να ανησυχεί για κάτι που ακόμη δεν έχει συμβεί, ειδικά εφόσον όλοι διατεινόμαστε ότι βρίθουμε προβλημάτων που χρήζουν πολύ αμεσότερης αντιμετώπισης από το "πρόκειται να". Επιπλέον η ζωή μου έχει αποδείξει ότι αυτά που μου φέρνει είναι μακράν πιο ευφάνταστα από οποιοδήποτε σενάριο μπορώ να κάνω και ότι πάντα, μα πάντα, αν το επιθυμώ, βρίσκω τον ψυχικό πόρο, την στιγμή που συμβαίνει το γεγονός, ούτε πριν, ούτε μετά, για να το αντιμετωπίσω.


Το να ασχολείται ο άνθρωπος με το μέλλον και το παρελθόν είναι επιλογή του και φυσικά είναι αριστοτεχνική φυγοπονία. Η ζωή είναι πάντα παρόν. Ποτέ δεν ζούμε τίποτα ούτε σε παρελθοντικό, ούτε σε μελλοντικό χρόνο. Η αξία του παρελθόντος μας συνίσταται ουσιαστικά στο ότι μπορεί να μας δείξει την πορεία μας μέχρι το παρόν μας. Αν είμαστε ευχαριστημένοι από την παρούσα θέση μας, τότε δεν χρειάζεται πια να ασχολούμαστε με το παρελθόν. Αν δεν είμαστε, η μόνη λειτουργία του παρελθόντος είναι να μας υποδείξει τα λάθη μας. Προσοχή, όχι τα λάθη των άλλων, το ότι "μας αδίκησαν" κτλ κτλ., τα λάθη μας. Αν είμαστε έτοιμοι να τα δούμε κατάματα, το παρελθόν είναι εξαιρετικό εργαλείο: είναι ένα εγχειρίδιο συμπεριφορών προς αποφυγή. Φυσικά και οι περισσότεροι δεν είμαστε σε θέση να το κάνουμε, γιατί τότε θα έπρεπε να αναλάβουμε την ευθύνη των πράξεων, των επιλογών, των λόγων, των σκέψεων και φυσικά της παρούσας μας κατάστασης και κατ'επέκταση της παρούσας κοινωνικής κατάστασης την οποία βιώνουμε, συνδημιουργήσαμε και συναπαρτίζουμε.


Το μέλλον τώρα. Εδώ δυστυχώς δεν μπορώ να μιλήσω ιδιαίτερα αντικειμενικά γιατί οι προσωπικές μου εμπειρίες με έχουν στιγματίσει και βασικά μπορούν να συνοψιστούν στην ακόλουθη φράση:



Δηλαδή: «η ζωή είναι μακράν πιο αλλόκοτη από οτιδήποτε μπορεί να εφεύρει ο νους». Προσωπικά οι ανατροπές που έχω ζήσει στα σχέδια μου ως τώρα με έχουν οδηγήσει απλώς στο να θεωρώ το οποιοδήποτε σχέδιο μου μία από τις άπειρες πιθανότητες για το μέλλον και ως εκ τούτου να μην αναλώνω και πολλή παραπάνω ενέργεια σε αυτές τις πιθανότητες. Φυσικά και έχω στόχους και κάνω σχέδια. Απλώς δεν επενδύομαι ολοκληρωτικά σε κανέναν στόχο και σε κανένα σχέδιο. Έτσι, αν αυτά ματαιωθούν, μεταμορφωθούν, αναβληθούν πετύχουν πέρα από κάθε πρόβλεψη ή οτιδήποτε άλλο, δεν νιώθω να κατακερματίζεται και το είναι μου μαζί τους.


Εν τέλει έχω και καλύτερα πράγματα να κάνω από το να επενδύομαι και να ανησυχώ για καταστάσεις που δεν βρίσκονται μπροστά μου και να ξοδεύω τις μοναδικές στιγμές του παρόντος μου στο να ανησυχώ για τον νόμο των πιθανοτήτων (ο οποίος παρεμπιπτόντως, δεν λειτουργεί, θα το καταλάβετε αν απλά εξετάσετε πόσες φορές στην ζωή σας, σας έχουν συμβεί τα πιο απίθανα πράγματα. Όχι, δεν είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Πόσες εξαιρέσεις πια; Ούτε η κλίση των ανωμάλων της αρχαίας ελληνικής να ήταν).

Monday, 18 July 2011


Έρημος-κάκτος-κρανίο αγελάδας
ή το εσωτερικό μας τοπίο
και ιδέες πάνω στην κρίση


Η γενική αναστάτωση και, ιδιαίτερα, ο γενικευμένος πεσιμισμός με κάνουν σχεδόν να θέλω να φωνάξω εκκωφαντικά στα αυτιά αυτών που τα εκφράζουν, "τόσο χάλια πια είναι η ζωή σου; Κι αν ναι, μήπως δεν φταίει η κρίση αλλά το γεγονός ότι έχεις στηρίξει την ευδαιμονία σου σε τόσα πολλά πράγματα που αν σου λείψουν είναι σαν να σου τραβάει κάποιος το χαλί κάτω από τα πόδια"; Βέβαια επειδή τελικά καταλήγω στο ότι το να κρίνω και να φωνάζω στους άλλους δεν βοηθάει ούτε εμένα σαν άτομο αλλά ούτε και τους άλλους, τελικά δεν το κάνω.


Γεγονός παραμένει όμως ότι στην πλειοψηφία μας αποτυγχάνουμε να δούμε την λούμπα στην οποία έχουμε πέσει. Τι εννοώ, αν πάρουμε τον άνθρωπο στην βάση του, θα δούμε ότι τα πράγματα τα οποία χρειάζεται για να επιβιώσει ως βιολογικός οργανισμός είναι το οξυγόνο η στέγη και η τροφή. Ας υποθέσουμε ότι αυτά καλύπτονται. (Δεν θα ασχοληθώ με τον εκκωφαντικό αντίλογο του αναγκαίου έναντι επιθυμητού, του ότι αυτό που κάνει την ζωή μας να αξίζει είναι το επιπλέον, ότι έτσι φυτοζωούμε κτλ κτλ. Δεν είναι της παρούσης). Σε κανέναν από τους ανθρώπους που έχω συναντήσει και μου έχουν γκρινιάξει πολύ πάνω στο ότι η ζωή τους είναι χάλια, δεν έλειπε κάτι από τα παραπάνω. Το πρώτο και εξαιρετικά απλό συμπέρασμα λοιπόν είναι, ότι όσο μεγάλη κι αν είναι η παρούσα κρίση, οι περισσότεροι άνθρωποι που είναι υγιείς και δεν χρειάζονται φαρμακευτική περίθαλψη ή καθημερινή φαρμακευτική υποστήριξη δεν απειλούνται με άμεση βιολογική εξαφάνιση. Επειδή δεν ζω στην Ουγκάντα, αλλά στην Αθήνα, θέλω να πιστεύω ότι ο αριθμός των ανθρώπων που δεν πάσχουν από κάποιο σοβαρό νόσημα (η αλλεργία στις αραχίδες ας πούμε, δεν είναι σοβαρό νόσημα) και έχουν καλυμμένες τις βασικές βιολογικές τους ανάγκες, είναι η πλειοψηφία.


Ο άνθρωπος σαφώς και δεν είναι μόνο σώμα χρειάζεται και μία υγιή συναισθηματική και πνευματική ζωή για να είναι καλά. Εδώ εδράζεται το πρόβλημα και η κρίση. Όχι στην οικονομική ανέχεια, όχι στην έλλειψη αγαθών, αλλά στην παντελή και ευδιάκριτη αδυναμία ορθής διαχείρισης του συναισθήματος και της νόησης του ανθρώπου και κατ’επέκταση της έκφρασής τους, από το ίδιο το άτομο. Ένας συναισθηματικά ισορροπημένος άνθρωπος αποδέχεται τον εαυτό του και βρίσκει την πληρότητα μέσα από την αρμονική συναναστροφή με άλλους ανθρώπους στο πλαίσιο της ανθρώπινης φυλής.


Η εξαπάτηση που έχει γίνει στην κοινωνία μας όσον αφορά τον τρόπο που ο άνθρωπος επιδιώκει την συναισθηματική ισορροπία και πληρότητα είναι ένα πραγματικό αριστούργημα νοσηρού ελέγχου και παράδοσης στον έλεγχο. Με κάθε διαθέσιμο μέσο, ο σύγχρονος άνθρωπος έχει αφεθεί να οδηγηθεί στην συνήθεια του να μεταθέτει εκτός του το εργαλείο για την διαπραγμάτευση της συναισθηματικής του ισορροπίας και πληρότητας. Να είναι καλό παιδί, να είναι καλός μαθητής, καλός σύζυγος, καλός γονιός, να συνεργάζεται καλά, να φοράει ότι χρειάζεται, να μιλάει όπως πρέπει, να τρώει ότι πρέπει, να εργάζεται όπου πρέπει κ.ο.κ., βάσει εξωτερικών προτύπων που προωθούνται σαν να είναι η μόνη αλήθεια, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι παρά εφήμερα στάνταρ ή διαφορετικά, μόδες που αποκτούν σαρωτικές διαστάσεις, γιατί αλλιώς… Γιατί αλλιώς τι; Γιατί αλλιώς ένα εκατομμύριο άσχημα πράγματα μπορεί να συμβούν, πάντα σύμφωνα με το σενάριο. Στην πραγματικότητα όμως, γιατί αλλιώς, τίποτα. Γιατί…


…οι φίλοι που μας κάνουν παρέα για τα ρούχα μας ή το αυτοκίνητο μας, οι γονείς που μας αγαπούν γιατί εκπληρώσαμε όλα τους τα όνειρα και σφυρηλατηθήκαμε επακριβώς βάσει του καλουπιού που ετοίμασαν για εμάς, και ο σύντροφός μας που επιθυμεί να είναι μαζί μας γιατί έχουμε καταφέρει να εξομοιωθούμε πλήρως με το εξώφυλλο ενός περιοδικού ή τον ήρωα μιας ταινίας, ούτε μας αγαπάει πραγματικά, ούτε μπορεί στ’αλήθεια να μας προσφέρει κάτι παραπάνω από μία ψευδαίσθηση συναισθηματικής πληρότητας και ισορροπίας. Κι ούτε βέβαια μπορεί να μας αγαπήσει πραγματικά. Γιατί είναι και αυτός δέσμιος της ίδιας ιδέας της οποίας είναι προϊόν. Ψάχνει απλά το κομμάτι που θα ταιριάξει επακριβώς στην θέση που έχει δημιουργήσει στο μυαλό του ή στην ψυχή του με την βοήθεια του μάρκετινγκ, για να γεμίσει το δικό του κενό. Κι έτσι ποτέ δεν βλέπουμε ούτε τον εαυτό μας, αλλά ούτε και τους άλλους πραγματικά. Ο άνθρωπος βέβαια δεν είναι βιομηχανικό προϊόν, και είναι πολύ δύσκολο να φτάσει στην ομοιομορφία του τεχνητού προτύπου που προωθείται, έξω από τον χώρο της φαντασίας. Κι εκεί πια ξεκινούν οι εκατοντάδες ψυχολογικές διαταραχές για τις οποίες σίγουρα δεν είμαι η αρμοδιότερη για να μιλήσω. Δεν είναι λίγο τρομακτικό; Κι όμως ας σκεφτούμε, ότι αυτή ακριβώς είναι η κατάσταση μέσα στην οποία νιώθουμε/νιώθαμε ασφάλεια. Δεν σας λέω και τίποτα καινούριο. Απλώς, έχουμε ποτέ ουσιαστικά παρακολουθήσει τις επιδράσεις αυτού του μηχανισμού στην δική μας ζωή;


Εμείς, πλήρως ταυτισμένοι με ότι έχουμε και κάνουμε, είμαστε μονάχα μία εξαιρετικά ευάλωτη οντότητα η οποία θα έλεγα πως αντί να αυτοπροσδιορίζεται όπως νομίζω ότι αρμόζει σε κάθε άτομο, ετεροπροσδιορίζεται εσαεί. Δεν υπάρχει το είμαι η Ελένη, είμαι ο Νίκος, με χιλιάδες πιθανότητες να ανοίγονται μπροστά μου από τις οποίες μπορώ να επιλέξω και να διαμορφώσω την ζωή μου κατά βούληση, τελεία. Υπάρχει το είμαι η Ελένη, είμαι ο Νίκος που κάνει αυτό και έχει εκείνο κι αν μου τα πάρουν, δεν ξέρω ούτε τι θα κάνω, ούτε ποιός θα είμαι πια, γιατί δεν έχω ξανασχοληθεί ποτέ με το θέμα και μάλλον θα πέσω σε βαθιά κατάθλιψη, τελεία.


Πρώτα η προβολή της έδρας και του μέσου της συναισθηματικής ισορροπίας και πληρότητας εκτός του ατόμου μέσω της ταύτισης του ιδανικού και της ευτυχίας με ένα εξωτερικό πρότυπο (μέτρο σύγκρισης) που δεν είναι πραγματικό. Στη συνέχεια η υπονόμευση της συναισθηματικής μας ισορροπίας και αυτοαποδοχής μέσω της σύγκρισης με αυτό το πρότυπο. Τρίτον η υπόσχεση προσέγγισης αυτού του προτύπου μέσω "πραγμάτων". Τέταρτον η κατάρτιση μίας ιεραρχίας "αποδεκτότητας" και ισορροπίας/πληρότητας/ευτυχίας βάσει κατοχής και πάλι συγκεκριμένων "πραγμάτων". Αυτά. Πουθενά η αξιολόγηση του ατόμου βάσει του εαυτού του και των δυνατοτήτων του, πουθενά η ενθάρρυνση να γίνει απλώς η καλύτερη δυνατή εκδοχή του εαυτού του και να βρει την συναισθηματική του πληρότητα και ισορροπία από την πραγμάτωση του μοναδικού του δυναμικού, με δικό του τρόπο μέσα στο πλαίσιο της φυλής. Απλώς δεν υπάρχει.


Κι εκεί φυσικά πια, καταλαβαίνω τον πανικό μας. Γιατί είμαστε σαν ένα βρέφος/παιδί που έχει συσσωρεύσει πάνω του ότι σύμβολο ενηλικίωσης, εξουσίας και θεωρητικής δύναμης βρήκε μπροστά του, και το παίζει ενήλικας ακόμη και στον εαυτό του, και μόλις απογυμνώθηκε από ότι το έκανε αποδεκτό και στον εαυτό του αλλά και στον επίπλαστο κόσμο των ενηλίκων που κι αυτός φαίνεται πια να καταρρέει. Και τώρα το κουτοπόνηρο παιδί δεν μπορεί πλέον ούτε να κρυφτεί αλλά ούτε και να κρατηθεί από κάπου. Δεν ξέρει τα πάντα για τα πάντα, δεν τα κάνει όλα και συμφέρει, δεν είναι έξτρα, σούπερ-ντούπερ, γουάου επιτυχημένος με ζωή σαν διαφήμιση και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να κρύψει τα αχανή κενά του που το κάνουν να μη νιώθει καθόλου, μα καθόλου καλά με την πάρτη του.


Νομίζω ότι όλη αυτή η γκρίνια για την κρίση/παρούσα κατάσταση κτλ. δεν απορρέει τόσο από την πραγματική υλική δυσχέρεια (ειλικρινά δεν έχω καμία διάθεση να αμφισβητήσω ότι οι εξωτερικές συνθήκες όντως δυσχεραίνουν) όσο από την εσωτερική πενία και την εσωτερική αδυναμία. Από την σκληρή συνειδητοποίηση ότι, ας μου συγχωρεθεί η έκφραση, τα μεταξωτά βρακιά, τελικά θέλουν κι επιδέξιους κώλους. Ότι μόνο ο άνθρωπος ο οποίος έχει εργαστεί συνειδητά πάνω στον εαυτό του και τις πράξεις του, ο οποίος συνειδητά παίρνει τις αποφάσεις του, ο οποίος συνειδητά επωμίζεται το ρίσκο και την ευθύνη τους, μπορεί και έχει την δύναμη, να αντιμετωπίσει και να μάθει από την αποτυχία, αλλά και να ευχαριστηθεί και την επιτυχία χωρίς να νιώθει την ανάγκη να την επιβεβαιώνει μέσα από διαρκείς συγκρίσεις. Και ότι αυτό δεν γίνεται από την μία μέρα στην άλλη, ότι είναι έργο ζωής. Δεν μιλάω για τον επαγγελματικό στίβο. Μιλάω για τον στίβο της εξέλιξης του ατόμου και συνεπώς των κοινωνιών των απαρτιζόμενων από άτομα. Το άτομο μπορεί να είναι ρακοσυλλέκτης ή μεγαλοεπιχειρηματίας. Σημασία δεν έχει τι κάνει. Σημασία έχει πως το κάνει και πως νιώθει για αυτό. Να τονίσω εδώ το σημείο που προανέφερα, ότι για την συναισθηματική ισορροπία χρειάζεται εν τέλει ο άνθρωπος να λειτουργήσει αρμονικά στο πλαίσιο ας πούμε της ανθρώπινης φυλής, "no man is an island". Όταν πάρω συνειδητά την απόφαση, το ρίσκο και την ευθύνη, να εξολοθρεύσω άλλους ή να προάγω τον εαυτό μου σε βάρος άλλων, δεν επιδεικνύω συναισθηματική πρόοδο, επιδεικνύω συναισθηματική πώρωση και απλώς και πάλι επιδιώκω ένα από τα «διακριτικά» μπαλώματα που ανέφερα παραπάνω.


Μετά έχουμε και το αίσθημα αδυναμίας, μοναξιάς, ανημπορίας. Ας καταλάβουμε ότι και αυτό είναι προϊόν της ίδιας ακριβώς διαδικασίας. Της πάρα πολύ συστηματοποιημένης προσπάθειας για να πειστεί το άτομο ότι δεν μπορεί να υπάρξει έξω από ένα συγκεκριμένο πρότυπο ζωής. Το επιχείρημα μου είναι πολύ απλό: όσο πιο πίσω πάμε στον χρόνο έχουμε ωραιότατα παραδείγματα του ίδιου ανθρώπου (ο άνθρωπος έχει αλλάξει βιολογικά ελάχιστα, κι αν έχει αλλάξει σε κάτι, είναι ότι σίγουρα έχει γίνει ανθεκτικότερος σαν οργανισμός γιατί ζει σε πολύ πιο μολυσμένο περιβάλλον και βάλλεται καθημερινά από ακτινοβολίες πολύ ισχυρότερες όσο προχωράμε μπροστά στο χρόνο) που επιβιώνει ωραιότατα με ολοένα και λιγότερα «πράγματα» που η απώλεια τους σήμερα αρκεί για να μας σερβίρει τα πρώτα στάδια μιας κατάθλιψης. Θα μου πείτε ότι πρόκειται για πισωγύρισμα. Ωραία. Τότε θα χρησιμοποιήσω ως παράδειγμα, τα 2/3 του πλανήτη σήμερα. Αυτό δεν είναι πισωγύρισμα.


Πισωγύρισμα είναι, το έτος 2011, να νομίζουμε ότι στον πλανήτη μας, που όμως αλωνίζουμε πίσω μπρος γρηγορότατα με τα ωραιότατα αεροπλάνα μας, υπάρχουν στεγανά. Ότι η δική μας μικρή ευδαιμονία, της μικρής ζωής μας, μπορεί να συνυπάρχει με την απόλυτη στέρηση που βιώνει τουλάχιστον το μισό του πλανήτη. Και αφέλεια είναι το να πιστεύουμε ότι είμαστε και άξιοι λύπησης και έχουμε δικαίωμα στην γκρίνια, επειδή έχουμε καταφέρει να χάσουμε τόσο την ουσία, ώστε να γίνουμε τόσο κενοί και άσκοποι εσωτερικά που η απομάκρυνση και μόνο των εξωτερικών «διακριτικών» μας να πανικοβάλλει τις απειροελάχιστες προσωπικότητες που καταλήξαμε να έχουμε.


Η κρίση, είναι απλά το καμπανάκι μας για την αλλαγή. Μας φέρνει αντιμέτωπους αν όχι απολύτως υλικά, τουλάχιστον συναισθηματικά, με την κατάσταση της στέρησης και της απώλειας κι έτσι μας εξισώνει με τα 2/3 του παγκόσμιου πληθυσμού. Αντί να ψηλαφίζουμε την καινούρια μας Louis Vuitton μας αναγκάζει να ψηλαφίσουμε το εσωτερικό κενό μας. Αντί να κατηγορούμε τους άλλους που μας έφεραν σε αυτό το σημείο, μας αναγκάζει να κατηγορήσουμε τον εαυτό μας που μας επέτρεψε να οδηγηθούμε σε αυτό το σημείο. Και να συνειδητοποιήσουμε τι είμαστε και για τι είμαστε ικανοί έξω από τα Cayen μας, χωρίς τα Manolo μας, μακριά από τους τεμενάδες του λιγούρη φοροφυγά μπουζουκτσή που ταΐζουμε χρόνια και χρόνια για λίγη ακόμη επίπλαστή επιβεβαίωση, και χωρίς την ευκολία των «γνωστών» για να καλύπτουν τελευταία στιγμή και με το αζημίωτο την κάθε ανευθυνότητά μας. Και πολύ καλά μας κάνει :)

Wednesday, 13 July 2011

Hellas


...and so I went on for the following four years, experiencing new situations with brand new people. And I grew, and never missed a single thing of home. I did not miss the endless blue of sea glimmering under the brutal sun. Or the heavy shade of trees at noon, when all is oozing heat. I doubt I thought of sand castles crumpling beneath my bare feet or fingers sticky with watermelon juice, just before I dive and rinse. Of the silver surface of the sea, when underwater you turn your head upside down to see, and blow bubbles and giggle. Then, I suddently did. Now I'm back and thinking of a rhyme which I'd heard long ago and I think, what in my heart is gold, in the end could only have been made so by me.


Here's to friends, and home, and laughs, and hugs, and dance, and drinks but most of all, to the endless, blue, sea.



Thursday, 30 June 2011


Μια μικρή θολουρίτσα έχει μας,
και δεν είναι από τα δακρυγονα

Μέχρι προ ημερών, η πλειοψηφία των σκέψεων που συνδέονταν με τους «αγανακτισμένους» είχε να κάνει με ανάληψη της ατομικής ευθύνης, μη-βία, ουσιαστική ενότητα και ουσιαστική δημοκρατία. Εδώ και 2 μέρες ότι βλέπω σχετικά με τους αγανακτισμένους έχει να κάνει με το μένος έναντι τεσσάρων οντοτήτων: των «μπάτσων», των «γουρουνιών», των «πολιτικών» και του «κράτους».



Για μένα είναι ξεκάθαρο ότι αν το άτομο αναλάβει την προσωπική του ευθύνη σταματάει να ασχολείται με τους «άλλους», όποιοι κι αν είναι αυτοί, ακόμη κι αν αυτό το οποίο εκπροσωπούν/σκέφτονται/για το οποίο εργάζονται/είναι, αντιπαρέρχεται ό, τι το άτομο πρεσβεύει.


Για μένα είναι ξεκάθαρο ότι το "κράτος", το "σύστημα", η "κοινωνία" κτλ. είναι ταυτόσημα με εμένα γιατί από μένα αποτελούνται και από τις πράξεις μου καθορίζονται. Όχι, δεν έχω ψευδαισθήσεις μεγαλείου, απλώς δεν μπορώ να μιλώ για κάτι του οποίου είμαι μέρος σαν να είναι έξω από μένα, αυτό είναι ανοησία.


Για μένα είναι ξεκάθαρο ότι μη-βία σημαίνει ότι δεν προβαίνω σε πράξεις βίας, ακόμη κι όταν αντιμετωπίζω βία (όχι, δεν θα ξοδέψω παραπάνω χώρο για τα περί αυτοάμυνας κτλ κτλ).


Για μένα είναι ξεκάθαρο ότι η λέξη «ενότητα» δεν λειτουργεί με ημίμετρα, δεν μπορεί λοιπόν να αφήνει κανέναν απ’ έξω. Όταν αφήνει, δεν μιλάμε για ενότητα, μιλάμε για μια άλλη κατάσταση την οποία μπορούμε ωστόσο να λέμε Κολοκυθάκι , χάριν σαφήνειας.


Για μένα είναι ξεκάθαρο ότι είναι πάρα πολύ εύκολο να τα βάλεις με τον οποιονδήποτε όχλο, ό, τι κι αν αντιπροσωπεύει ο εκάστοτε όχλος. Βέβαια, συνήθως, ο όχλος αντιπροσωπεύει μόνο μία ανεξέλεγκτη συναισθηματική αντίδραση σε ένα εξωτερικό ερέθισμα. Ένα ερέθισμα που προκαλείται ακριβώς ώστε τα σκεπτόμενα άτομα, να γίνουν αδιακρίτως αισθανόμενος, και πανεύκολα κατευθυνόμενος, όχλος.



Sunday, 29 May 2011

Τελικά... μήπως φταίνε τα φεγγάρια;



Τις τελευταίες ημέρες έχω διαβάσει πολλές δημοσιεύσεις σε σχέση με την παρούσα κατάσταση στην Ελλάδα και παγκοσμίως. Από εναλλακτικές ή μη οικονομικές/πολιτικές/κοινωνικές/φιλοσοφικές αναλύσεις, λογοτεχνία ορμώμενη από τις τρέχουσες συνθήκες μέχρι μανιφέστα μίας νέας τάξης πραγμάτων και μίας νέας δημοκρατίας. Με χαροποιούν ιδιαίτερα αυτά που υποδεικνύουν με σαφήνεια έναν δρόμο διαφορετικό, καθώς τον τοποθετούν να περνά μέσα από την συνειδητοποίηση και ανάληψη της προσωπικής ευθύνης ως προαγγέλου μίας συλλογικότερης αλλαγής. Αδυνατώ ωστόσο να καταλάβω πως είναι δυνατόν άτομα τα οποία είναι αρκούντως προβληματισμένα και «ανοιχτά» ώστε να κάνουν έρευνα πάνω στα βαθύτερα αίτια μίας κατάστασης να είναι ταυτόχρονα αρκούντως περιχαρακωμένα σε παρωχημένες αντιλήψεις ώστε να επιχειρούν να στριμώχνουν το όποιο αξιόλογο εύρημα τους σε παλιά, στενά κουτάκια. Ας γίνω πιο συγκεκριμένη.


Διαβάζω για τα βαθύτερα αίτια της κρίσης και μετά από, αληθινά, αποκαλυπτικές αναλύσεις μηχανισμών βλέπω τα πάντα να συγκλίνουν προς την ενοχοποίηση μία συγκεκριμένης ομάδας, είτε αυτή λέγεται έθνος, είτε τάξη, είτε όμιλος εταιρειών, είτε όπως αλλιώς θέλει ο εκάστοτε γράφοντας. Διαβάζω για πιθανές διεξόδους από την τρέχουσα κρίση και βλέπω την αρχική, και θριαμβευτική, συνειδητοποίηση της κενότητας στην οποία διαβιούμε εδώ και καιρό να χαραμίζεται για να καταλήξει στον καταθλιπτικό και εξαρτητικό εναγκαλισμό ενός διαφορετικού, αλλά πάντα γνώριμου δαίμονα.


Μεγάλο θράσος. Ύβρις, άπειρη έλλειψη φαντασίας και ανάλωση του απέραντου δυναμικού του ανθρώπου το να πιστεύει κανείς ότι για ότι μπορεί να βρει στον δρόμο του θα λειτουργήσει το γνώριμο. Μα πως είναι δυνατόν; Δηλαδή πόσες χιλιάδες ακόμη χρόνια αποτυχίας και μαθηματικής κατάληξης σε κρίσεις πρέπει ακόμη να παρέλθουν για να συνειδητοποιήσουμε ως ανθρωπότητα ότι τα α, β, γ, δ, ε κτλ κτλ που έχουμε ήδη δοκιμάσει δεν λειτουργούν; Ότι δεν θα λειτουργήσουν ακόμη κι αν τους φορέσουμε άλλο κοστουμάκι και τα βαφτίσουμε Μπάμπη; Ότι είμαστε άπειρα δημιουργικοί και μπορούμε να γίνουμε αρχιτέκτονες υπέροχων καινών σχημάτων αντί για συντηρητές παλιών κενών σχημάτων;


Έχω κουραστεί να διαβάζω για το πώς οι Εβραίοι/Γερμανοί/Αμερικάνοι/Εξωγήινοι/ο Θεός/η Εκκλησία/οι Γονείς/τα Παιδιά/οι Δάσκαλοι/το Σύστημα και όποια άλλη μορφή αρχής ή εξουσίας έχει βασανίσει τον εκάστοτε γράφοντα είναι ο Αντίχριστος και φταίει για όλα. Δηλαδή παντελής έλλειψη θάρρους πια; Μα να μην μπορούμε με τίποτα να κοιτάξουμε τον εαυτό μας και να παραδεχτούμε ότι x φορές, σε x περιστάσεις λειτουργήσαμε ως άτομα ακριβώς όπως ένας Εβραίος/Γερμανός/Αμερικάνος/Εξωγήινος κ.ο.κ.; Γιατί; Δηλαδή τι είναι αυτό που τόσο φοβόμαστε ότι θα χάσουμε; Το αλάθητο; Αφήστε το, δεν το’χουμε ως είδος, ως γνωστόν «ανθρώπινο το σφάλλειν». Το κύρος; Τα χρήματα; Η θέση; Εντάξει, κατανοητό, είναι να φοβάται κανείς λιγουλάκι μη τα χάσει όλα αυτά. Υπάρχει όμως ένα έξοχο παραμύθι που λέγεται «τα καινούρια ρούχα του βασιλιά». Το γνωρίζουμε μάλλον όλοι. Τι γίνεται λοιπόν την στιγμή που ότι έχουμε χτίσει γύρω μας παύει να μας καλύπτει; Τι γίνεται όταν όλες οι δικλείδες ασφαλείας μας παραβιάζονται και μένουμε σαστισμένοι μέσα στη γύμνια μας, που πια γίνεται αντιληπτή από εμάς/λίγους/όλους; Θα σας πω.


Είτε συνεχίζουμε να το «παίζουμε» βάλλοντας εναντίον οποιουδήποτε θεωρούμε υπεύθυνο για την αποκάλυψη της γύμνιας μας, και κουβαλώντας βέβαια πάντα πια μέσα μας τη συνείδηση του κενού μας και το μίσος για τον προαναφερθέντα υπεύθυνο και εσσαεί εγκλωβιζόμαστε στην επανάληψη της παράστασης ή γυμνοί όλοι μέσα στην γύμνια μας, συνειδητοποιούμε την ακατάλυτη ενότητα. Συνειδητοποιούμε ότι τίποτα παραπάνω δεν μετράει από την ανθρώπινη υπόσταση μας τελικά, από την ύπαρξη μας ως αξιοπρεπών ανθρώπινων όντων γιατί αυτή μας κάνει ευτυχισμένους και δεν χρειάζεται ούτε καταθέσεις στην τράπεζα ούτε τεμενάδες για να συντηρηθεί. Και, το τονίζω,  από αυτήν έχουμε όλοι.


Και, έλεος, το κάνουμε ο καθένας για τον εαυτό του  και σταματούμε πλέον να χρειαζόμαστε μέτρο σύγκρισης για τον αυτοκαθορισμό μας. Εγώ πια δεν γουστάρω να νιώθω σαν υπάνθρωπος που κάνω πράγματα γιατί τα κάνουν και οι άλλοι και ακόμη λιγότερο για το τι θα πούνε οι άλλοι. Θέλω να εκφράζω την ατομικότητα μου μέσα στην συνείδηση της ενότητας και να αφήνω στον καθένα τον χώρο για να κάνει το ίδιο.


Αν τώρα θελήσετε να επιχειρηματολογήσουμε για ακραία ή όχι τόσο ακραία περιστατικά, θα πω αναφερόμενη στην παραπάνω παράγραφο, ότι ποσώς με ενδιαφέρει ή με καθορίζει το τι κάνουν οι άλλοι. Προτιμώ να έχω συνείδηση κι ευθύνη του εαυτού μου ως μονάδας μέσα στην ακατάλυτη ενότητα των πάντων, και προσωπικά, αυτό μου αρκεί.

Friday, 25 March 2011

Το μικρό μπαλκόνι μου



Είναι να απορεί κανείς πως τα καταφέραμε με αυτόν τον ήλιο να μας σφυρηλατεί ανελέητα, τα βουνά μας να αντικατοπτρίζουνε το μεγαλείο και την θάλασσά μας, μία ωδή στην απεραντοσύνη, να αφήσουμε το πνεύμα μας να ζαρώσει και να γίνει τόσο, μα τόσο μικρό. Σκέφτομαι τα βήματα που χρειάστηκαν για να μας κάνουν να νιώθουμε αποτυχημένοι, απόκληροι, κακόμοιροι και ανήμποροι. Ένας λαός να γινόμαστε θυσία οικειοθελώς για να αναπαράγουμε ένα πρότυπο βέβηλο χωρίς φωνή, αλλά με ωραίο κώλο.

Όταν λιαζόμαστε στις πανέμορφες αμμουδιές μας και βλέπουμε μπροστά μας ένα ορίζοντα οριζόμενο από δύο αποχρώσεις απέραντου γαλάζιου, πως φτάσαμε να μεμψιμοιρούμε για την έλλειψη μίας ξαπλώστρας και γιατί το μπαρ δεν φτιάχνει νόστιμα κοκτέιλ; Κι όταν, τις σπάνιες στιγμές που σταματούμε για λίγο, σαστισμένοι από το σκηνικό που ανοίγεται γύρω μας, και δεν σκεφτόμαστε τα "ντόπια κρέατα" της εξοχής προς τα οποία οδηγούμε τα σαββατοκύριακά μας, πως φτάσαμε να νιώθουμε κάτι λιγότερο από σταυραετοί;

Με έναν Θεό ακρίτα, διγενή, πολεμιστή στα ακρότατα σύνορα, πλασμένο καθ’εικόνα και ομοίωση πως ζούμε μια ζωή κοτόπουλου που γεννά αυγά αενάως προς κατανάλωση αυτού που το ταΐζει; Βλέπω την κορυφή του Υμηττού απ'το μικρό μπαλκόνι μου, μερικές φορές. Τις περισσότερες φορές, βλέπω μόνο το μικρό μπαλκόνι μου.

Αλλά θα τα ανοίξω τα μάτια μου
και θα κοιτάζω μόνο επάνω
κι ας σκοντάφτω όταν περπατώ.
Ντρέπομαι πια και δεν ξέρω τι να πω
όταν ο Ουρανός με ρωτά
και το μόνο που βρίσκω καλό,
είναι ότι ακόμη έχω μία δουλειά,
που μου επιτρέπει κάπως
να φυτοζωώ.

Saturday, 15 January 2011

Ιδέες για τη Νέα Εποχή


Cosmic Spring I, František Kupka

Το έχουμε καταλάβει όλοι βαθιά μέσα μας: τα πράγματα δεν θα είναι ποτέ πια τα ίδια. Βλέποντας τις εξελίξεις γύρω μας αγανακτούμε, φοβόμαστε, προσποιούμαστε ότι αδιαφορούμε, προσπαθούμε να κρατηθούμε από γνώριμα σχήματα, ελπίζουμε. Μικρές παύσεις κι ανάσες ακολουθούν μεγάλες εντάσεις. Τα πράγματα φαίνεται να κλονίζονται, να αποκτούν μια επίφαση σταθερότητας και μετά να καταρρέουν. Οι δουλειές μας χάνονται, τα καθεστώτα φαίνεται να μην μπορούν να ανταπεξέρθουν στις αλλεπάλληλες προκλήσεις κι εμείς νιώθουμε να θέλουμε να αντιδράσουμε προς κάτι πολύ ισχυρό που μας πιέζει. Αυτό ο καθένας μας το προσωποποιεί ή το σχηματοποιεί διαφορετικά. Είναι τα χρήματα που μειώνονται, είναι η ασφάλεια που έφυγε απ' το παράθυρο, είναι ο κρατικός μηχανισμός, είναι το παγκόσμιο ταμείο, είναι η μουσική που δεν μας αρέσει, είναι οι άνθρωποι μας που δεν μας καταλαβαίνουν πια.


Όμως, αληθινά, δεν είναι τίποτα από όλα αυτά. Είναι μόνο η αποτυχία παραδοσιακών συνταγών να λειτουργήσουν με νέα υλικά. Στην πελώρια πρόκληση που έχει αρχίσει να ξετυλίγεται γύρω μας και, αναμφίβολα, θα αποκτά μεγαλύτερες διαστάσεις προοδευτικά, πρέπει να ανταποκριθούμε με καινούριους τρόπους. Σε μία ταινία κάπως αδιάφορη που είδα πριν λίγο καιρό υπήρχε η φράση "στο μεταίχμιο, εξελισσόμαστε". Είναι βέβαιο ότι βρισκόμαστε σε ένα μεταίχμιο. Είναι επίσης βέβαιο ότι για να υπάρξει κίνηση, μεταβολή κατάστασης, αλλαγή, χρειάζεται μια συσσώρευση έντασης που θα τροφοδοτήσει την προαναφερθείσα αλλαγή. Εκεί ακριβώς βρισκόμαστε. Το ζήτημα ωστόσο δεν είναι να κλάψουμε την κακή μας μοίρα, γιατί όσο κι αν το κάνουμε, αυτή δεν πρόκειται να αλλάξει προς το καλύτερο. Το ζήτημα επίσης δεν είναι να περιμένουμε, γιατί η πάροδος του χρόνου από μόνη της ποτέ δεν επιφέρει κανένα άλλο αποτέλεσμα από τη λήθη και την φθορά. Δεν θα καταφέρουμε εν μέσω της σημερινής εποχής να την ξεχάσουμε, είναι μια επιλογή που δεν έχουμε. Θα είμαστε απλά ηλίθιοι αν επιλέξουμε να παραδοθούμε στην φθορά. Έχουμε όμως άλλες επιλογές, δηλαδή τις εξής δύο:


Μπορούμε είτε να επιλέξουμε να παραμείνουμε σταθεροί στις ιδέες, συνήθειες και τρόπους μας και να σαρωθούμε ως υπαίθρια καντίνα από τυφώνα, είτε να συλλάβουμε τι είναι πραγματικά ο τυφώνας και να δούμε πως μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την ασύλληπτη δύναμή του προς όφελος μας. Γιατί είναι εφικτό. Απαιτεί όμως καινοτομία. Την ακριβή μέθοδο δεν μπορεί να μας την πει κανένας. Πρέπει να την βρούμε, ο καθένας για τον εαυτό του. Υπάρχει ωστόσο ένα πολύ μεγάλο βοήθημα. Στο παρελθόν οι κρίσεις οδήγησαν σε συσπειρώσεις ομάδων και μετέπειτα συγκρούσεις αυτών των ομάδων για να διασφαλίσει η καθεμία αυτά που της ανήκαν και την χαρακτήριζαν. Όσο πιο γενικευμένη η κρίση, τόσο μεγαλύτερες οι ομάδες, τόσο σφοδρότερες και με μεγαλύτερο κόστος και οι συγκρούσεις. Μπορούμε εύκολα να φανταστούμε τις συγκρούσεις που θα μπορούσε να εγκυμονήσει η εποχή μας. Διόλου ευκαταφρόνητου μεγέθους!


Αν αναζητήσουμε και πάλι, όπως επανειλημμένα στο παρελθόν, να διασφαλίσουμε μία γνωστή και παραδοσιακή κατάσταση (δηλαδή, ανισομέρεια και εγωκεντρισμό είτε σε επίπεδο ατόμου είτε σε επίπεδο μεγαλύτερης ομάδας όπως η οικογένεια, η κοινότητα, η πολιτική παράταξη, η κοινωνική τάξη, το έθνος ή η φυλή), με βεβαιότητα θα χαραμίσουμε τις δυνατότητες αυτού του μεταιχμίου. Θα υποστούμε ωραιότατα ότι "νοστιμότατο" θα μας σερβίρει η κρίση, θα πληρώσουμε το κόστος και μετά θα καταλήξουμε στην επίφαση σταθερότητας που αναφέρθηκε στην πρώτη παράγραφο. Και φτου κι απ' την αρχή. Σίγουρα δεν είναι η πρώτη φορά που σκεφτόμαστε την ενότητα. Από τότε που βγήκαν οι πέτρες, κάποιος μιλάει για ενότητα κάποιου τύπου. Τι τύπου όμως;


Η εποχή που διανύουμε μας προσφέρει τα μέσα για να συνειδητοποιήσουμε την ουσιαστική ενότητα της μεγαλύτερης ομάδας της οποίας αυτή την στιγμή αποτελούμε μέλη, της ανθρωπότητας. Εάν θεωρήσουμε ότι μία τέτοια ιδέα αποτελεί φιλοσοφικό χαριέντισμα, χίμαιρα και ουτοπία, μας μένουν και πάλι οι γνωστές λύσεις. Γιατί αυτή είναι ίσως η μόνη λύση που δεν έχουμε δοκιμάσει. Και μάλιστα όχι μόνο δεν την έχουμε δοκιμάσει αλλά και έχουμε επιμελώς οδηγηθεί και αφεθεί να πιστεύουμε ότι είναι ανέφικτη. Βεβαίως, υπάρχουν τόνοι συγγραμμάτων πολλών καθιερωμένων επιστημών που εξηγούν και επιχειρηματολογούν υπέρ του γιατί δεν μπορεί να συμβεί. Όμως: αργά ή γρήγορα όλα τα δεδομένα καταρρίπτονται ή συμπληρώνονται ώστε να κάνουν χώρο για την νέα εξέλιξη. Γιατί ακόμη και οι επιστήμες είναι προϊόν και καθρέφτες της συγκεκριμένης φάσης την οποία διανύει η ανθρωπότητα, την κάθε στιγμή.


Οπότε τελικά φτάνουμε στο ερώτημα, αν είμαστε βέβαιοι, απόλυτα βέβαιοι, ότι μπορούμε να καταφέρουμε κάτι, οτιδήποτε, και α) ένα επιστημονικό σύγγραμμα που αναπαύεται στις δάφνες του, β) το αφεντικό μας που το εξυπηρετεί η παρούσα κατάσταση, γ) οι γονείς μας που θέλουν το καλύτερο για μας, δ) οι δάσκαλοι μας που αντλούν την αυθεντία τους από παρωχημένα συγγράμματα, ε) οι πολιτικοί μας που έχουν ταυτιστεί τόσο πολύ με την ψευδαίσθηση της εξουσίας που νομίζουν ότι ασκούν, στ) οι θρησκευτικοί αρχηγοί που έχουν ταυτιστεί τόσο πολύ με τον οργανισμό του οποίου είναι μέλη που έχουν ξεχάσει τον σκοπό που θα έπρεπε αυτός να εξυπηρετεί, ζ) όλα αυτά, είναι σε θέση να μας πείσουν για το αντίθετο; Και αν ναι, γιατί;


Η λογική μας θα έπρεπε να διατελεί την απλή της λειτουργία και να μας λέει το εξής: ο καλύτερος κριτής για το τι είναι καλύτερο για εμάς και για το τί είμαστε ικανοί, είμαστε εμείς οι ίδιοι. Αρκεί να καταλάβουμε ότι ο εγωκεντρισμός, κομματοκεντρισμος, εθνοκεντρισμός, και κάθε άλλου είδους προσήλωση σε ομάδα μικρότερη της μεγαλύτερης στην οποία μπορούμε να ανήκουμε, θα αφήνει πάντα κάποιους από εμάς από έξω. Και να’ σου θα εμφανίζονται πάλι στο προσκήνιο τα ίδια και τα ίδια, συγκρούσεις, ανισομέρεια και πάει λέγοντας.


Τα έχω βαρεθεί τα ίδια και τα ίδια, τα βαριόμουν ακόμη και όταν τα διάβαζα σε βιβλία της ιστορίας, πόσο μάλλον να τα ζω. Και η ευγενέστερη, πλέον αποτελεσματική και ρηξικέλευθη σκέψη μου αυτό τον καιρό είναι ενότητα. Για όλους μας, μηδενός εξαιρουμένου. Ιδεαλισμός; Χίμαιρα; Ουτοπία; Έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα; Έτσι νομίζετε; Έχετε δοκιμάσει να χαμογελάσετε απλά και να είστε ευγενικοί με όλους τους ανθρώπους που συναντάτε κάθε μέρα; Γιατί κι αν δεν το έχουμε καταλάβει, στο ίδιο καζάνι βράζουμε όλοι. Για να βγούμε, επίσης κάτι πρέπει να κάνουμε όλοι. Το σκηνικό μετά τον τυφώνα θα είναι σίγουρα διαφορετικό. Θέλουμε να είμαστε τα απομεινάρια μίας υπαίθριας καντίνας ή ο τύπος με την περίεργη συσκευή που έχει καταφέρει να μείνει ακέραιος, να κάνει κάτι μαγικό και να είναι σε θέση και να βοηθήσει οπουδήποτε χρειάζεται;